Uit de praktijk
De fluit: soms maken twee letters het verschil
Een persoonlijk verhaal uit de uitvaartzorg, over muziek, herinneringen, een bijzondere rouwkaart en een glimlach op een onverwacht moment.
In mijn werk als uitvaartverzorger maak ik veel bijzondere momenten mee. Soms zijn ze verdrietig, soms ontroerend en heel af en toe ontstaat er, midden in alle emoties, een moment waarop we met elkaar moeten lachen.
Dit is zo’n verhaal. Een verhaal over een muziekleraar, zijn geliefde blokfluit en twee letters die uiteindelijk een wereld van verschil maakten.
Een leven vol muziek
Haar man was overleden. Samen met zijn weduwe en hun kinderen zat ik aan tafel om de uitvaart te bespreken. Het zou een crematie worden en natuurlijk wilden we een afscheid organiseren dat helemaal bij hem paste.
Al snel werd duidelijk dat muziek een belangrijke rol in zijn leven had gespeeld.
Hij was muziekleraar geweest en kon bijna ieder instrument bespelen. Van gitaar tot trompet, van piano tot allerlei andere instrumenten. Maar zijn grote liefde lag niet bij een indrukwekkend muziekinstrument.
Nee, zijn absolute favoriet was de doodgewone blokfluit.
En dat hebben ze thuis geweten ook.
Zijn kinderen begonnen te lachen toen ze erover vertelden. Want waar hun vader ook naartoe ging, die blokfluit ging mee.
Op verjaardagen, tijdens vakanties, bij familiebezoek en op de meest onverwachte momenten. Er was altijd wel een gelegenheid om even een deuntje te spelen.
Zijn kinderen konden er soms helemaal gek van worden.
Maar juist dat maakte hun vader zo bijzonder. Het hoorde bij hem. Zoals zijn stem, zijn lach en zijn manier van doen.
Die blokfluit was eigenlijk een verlengstuk van wie hij was.
Natuurlijk ging de blokfluit mee
Tijdens het bespreken van de uitvaart hoefden we niet lang na te denken over de vraag of zijn geliefde instrument een plekje zou krijgen bij het afscheid.
Natuurlijk.
Zijn blokfluit zou met hem meegaan in de uitvaartkist.
Het instrument dat hem zoveel plezier had gegeven en waarmee hij zijn gezin soms tot lichte wanhoop had gedreven, mocht voor altijd bij hem blijven.
Een klein gebaar, maar voor zijn vrouw en kinderen van grote betekenis.
En toen kwam de rouwkaart…
Toen we de uitvaart grotendeels hadden geregeld, kwamen we bij de rouwkaart.
Ook daarin moest zijn liefde voor muziek terugkomen. Een mooie muzikale omlijsting, passend bij zijn leven en persoonlijkheid.
Maar zijn vrouw had nog een bijzondere wens.
Ze wilde graag een persoonlijke tekst op de kaart zetten. Een zin die meteen zou opvallen en die precies vertelde wat ze aan haar man zou missen.
Ze keek me aan en zei:
“Schat, ik zal jouw fluit gaan missen.”
Het bleef even stil aan tafel.
En toen begonnen we te lachen.
Want hoewel iedereen precies begreep wat ze bedoelde, kon die ene zin natuurlijk ook heel anders worden opgevat.
En laten we eerlijk zijn: op een rouwkaart zou dat bij sommige ontvangers ongetwijfeld voor opgetrokken wenkbrauwen zorgen.
Zijn vrouw moest er zelf ook hartelijk om lachen. De kinderen zagen de humor er direct van in.
Maar die tekst moest en zou op de kaart komen. Want het was precies wat ze voelde.
Ze zou zijn muziek missen. Zijn aanwezigheid. En ja, zelfs dat eeuwige gefluit waar ze zich misschien weleens aan had geërgerd.
Twee letters maakten het verschil
De oplossing bleek uiteindelijk verrassend eenvoudig.
We veranderden één woord.
Van:
“Schat, ik zal jouw fluit gaan missen.”
naar:
“Schat, ik zal jouw gefluit gaan missen.”
Twee letters erbij. De g en de e.
En ineens stond er precies wat ze wilde zeggen.
De liefde bleef. De herinnering bleef. De persoonlijke boodschap bleef.
Maar de dubbelzinnigheid was verdwenen.
We hadden de perfecte tekst voor de rouwkaart gevonden.
Ook bij verdriet mag gelachen worden
Dit soort momenten maken mijn werk zo bijzonder.
Een uitvaart regelen is niet alleen maar verdrietig. Natuurlijk is er pijn, gemis en zijn er tranen. Maar tussen al die emoties is er soms ook ruimte voor een glimlach.
Sterker nog, ik vind dat die ruimte er mag zijn.
Want een mensenleven bestaat niet alleen uit ernstige momenten. We lachen met elkaar, maken grapjes, ergeren ons soms aan elkaars gewoontes en krijgen juist die kleine eigenaardigheden later zo ontzettend lief.
Wat je tijdens iemands leven misschien af en toe tot waanzin dreef, kan na zijn overlijden precies datgene zijn wat je het meeste mist.
Zoals het geluid van een blokfluit.
Het zijn de kleine dingen die het doen
Bij RustZacht Uitvaartverzorging geloof ik dat een persoonlijk afscheid niet zit in hoe groot, indrukwekkend of kostbaar een uitvaart is.
Het zit in aandacht.
In luisteren naar verhalen. In begrijpen wat iemand bijzonder maakte. In oog hebben voor details die voor anderen misschien onbelangrijk lijken.
En soms zit het zelfs in twee kleine letters op een rouwkaart.
Want we bedoelden met beide zinnen precies hetzelfde.
Maar met twee letters extra maakten we toch het verschil.
Een goed afscheid hoeft niet perfect te zijn. Het moet vooral persoonlijk zijn. Met ruimte voor verdriet, liefde, herinneringen en soms ook een beetje humor.
En ergens hoop ik dat deze muziekleraar, als hij ons aan die tafel had kunnen horen lachen, zelf ook even had geglimlacht.
Misschien had hij zelfs nog een deuntje op zijn blokfluit gespeeld.
