De laatste ronde: een afscheid op het circuit van Zandvoort

Soms maak je als uitvaartverzorger dingen mee die je nooit meer vergeet. Verhalen die je raken, die je bijblijven en waarbij je je achteraf afvraagt: is alles eigenlijk wel toeval?

Dit is zo’n verhaal.

Nog één keer terug naar waar het begon

Hij woonde al jaren niet meer in Zandvoort. Inmiddels had hij samen met zijn vrouw zijn leven opgebouwd in Alkmaar. Maar Zandvoort bleef een bijzondere plek voor hem. Daar was hij geboren, daar lagen zijn wortels en daar was ooit zijn leven begonnen.

Toen hij ernstig ziek werd, bleek al snel dat genezing niet meer mogelijk was. Hij was uitbehandeld.

Uiteindelijk deed hij een verzoek tot euthanasie. Dat verzoek werd ingewilligd en er werd een datum vastgesteld.

De familie wist dus wanneer het afscheid zou plaatsvinden. Hoe verdrietig dat ook was, het gaf hen de gelegenheid om nog iets bijzonders te organiseren.

En dat gingen ze doen.

Een laatste reis met de hele familie

Ongeveer vijf dagen vóór de geplande euthanasie zou hij samen met zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen een bijzondere reis maken.

Geen verre vakantie, geen vliegreis naar een warm land, maar een tocht met een kleine touringcar.

Langs de plekken waar hij had gewoond. Langs bijzondere locaties die een rol hadden gespeeld in zijn leven. Langs herinneringen, verhalen en momenten van vroeger.

En natuurlijk zou de bus door Zandvoort rijden.

Want waar kun je een laatste reis beter beginnen, of eindigen, dan op de plek waar je leven ooit begon?

Het moest een mooie dag worden. Misschien met een lach, ongetwijfeld met een traan. Maar vooral een dag waarop ze nog één keer samen herinneringen konden ophalen.

Maar die ochtend liep alles anders

De dag van de bijzondere reis was aangebroken.

Zijn echtgenote werd wakker en probeerde haar man te wekken.

Maar hij werd niet wakker.

Ze probeerde het opnieuw.

Geen reactie.

Volledig in paniek belde ze haar dochter.

Haar man was overleden.

Zomaar. In zijn slaap.

Vijf dagen vóór de geplande euthanasie.

En precies op de ochtend waarop ze samen die bijzondere afscheidsreis zouden maken.

Wat een dag vol herinneringen had moeten worden, veranderde plotseling in een dag vol verdriet.

In plaats van samen in een touringcar te stappen, zaten we met elkaar aan tafel om zijn uitvaart te bespreken.

Het leven had zelf een andere beslissing genomen.

Kunnen we toch nog even door Zandvoort?

Tijdens het gesprek werd duidelijk dat hij gecremeerd zou worden bij Crematorium Westerveld in Driehuis.

We bespraken de gebruikelijke zaken. De verzorging, de kist, het vervoer, de plechtigheid en natuurlijk de route naar het crematorium.

Tot zijn dochter ineens iets vroeg.

“Anne Wieb, kunnen we vanuit Alkmaar niet toch nog even door Zandvoort rijden voordat we naar Westerveld gaan?”

Natuurlijk kon dat.

Sterker nog, ik vond het een prachtig idee.

Want die laatste reis, die hij zo graag met zijn familie had willen maken, hoefde niet helemaal verloren te gaan.

We zouden hem alsnog langs de plek brengen waar zijn leven ooit begonnen was.

Maar terwijl we daarover spraken, ontstond bij mij een ander idee.

Een idee waar ik de familie nog maar even niets over vertelde.

Een telefoontje naar het circuit

Ik besloot contact op te nemen met de directie van Circuit Zandvoort.

Ik vertelde het verhaal. Over deze man, zijn ziekte, zijn geplande euthanasie en de bijzondere afscheidsreis die nooit had kunnen plaatsvinden.

En ik stelde een vraag die je waarschijnlijk niet iedere dag krijgt.

Of wij met de rouwauto over het circuit mochten rijden.

Niet alleen even naar binnen, niet alleen een foto bij de ingang.

Nee, een volledige ronde over het circuit.

Tot mijn grote verrassing kregen we toestemming.

We mochten daadwerkelijk het hele circuit afrijden.

Wat een geweldig gebaar.

De familie wist van niets.

Zijn allerlaatste ronde

Op de dag van de uitvaart vertrokken we vanuit Alkmaar richting Zandvoort.

De familie wist dat we een bijzondere route zouden rijden, maar niet wat ik had geregeld.

Toen we bij het circuit aankwamen en de toegang voor ons werd geopend, begon langzaam het besef te komen.

We gingen het circuit op.

Met de rouwauto.

Met hem.

Voor zijn allerlaatste ronde.

We reden over het asfalt waar normaal gesproken racewagens met enorme snelheden voorbijrazen.

Maar vandaag ging het niet om snelheid.

Vandaag ging het om herinneringen.

Om liefde.

Om een man die nog één keer terugkeerde naar de plaats waar zijn leven begonnen was.

Het was indrukwekkend. Ontroerend. En voor iedereen een moment om nooit meer te vergeten.

En toen gebeurde er iets bijzonders

Ik ben een nuchtere uitvaartverzorger.

Ik geloof niet dat overal een bijzondere verklaring voor moet zijn. Soms gebeuren dingen gewoon zoals ze gebeuren.

Maar wat er die dag gebeurde, is me altijd bijgebleven.

Terwijl we over het circuit reden, was het bewolkt.

Tot we de Arie Luyendykbocht voorbij waren.

Precies op dat moment brak de zon door de wolken.

Niet een klein beetje.

Nee, de zon scheen ineens recht in onze gezichten.

Een warme gloed viel over ons heen.

Alsof iemand heel even het licht had aangedaan.

Iedereen voelde het.

En zonder dat we er veel woorden aan hoefden te geven, dachten we volgens mij allemaal hetzelfde.

Hij is thuisgekomen.

Letterlijk en figuurlijk.

Is er dan toch meer tussen hemel en aarde?

Natuurlijk weet ik dat de zon wel vaker achter de wolken vandaan komt.

En natuurlijk kun je zeggen dat het puur toeval was.

Maar waarom precies op dat moment?

Waarom juist daar?

Waarom tijdens die allerlaatste ronde, op de plek waar zijn leven ooit begonnen was?

Ik weet het niet.

En misschien hoeven we ook niet overal een antwoord op te hebben.

Wat ik wel weet, is dat die ene zonnestraal voor de familie een enorme betekenis kreeg.

Een moment van warmte op een dag vol verdriet.

Een moment waarop het even voelde alsof hij er toch nog bij was.

Alsof hij wilde zeggen:

“Wat hebben jullie dit mooi gedaan.”

Hij heeft de bijzondere afscheidsreis die hij zelf had gepland helaas nooit meer bewust kunnen meemaken.

Maar we hebben hem die reis toch gegeven.

Op een manier die niemand ooit had kunnen bedenken.

Van Alkmaar naar Zandvoort. Een laatste ronde over het circuit. En daarna naar zijn laatste bestemming, Crematorium Westerveld in Driehuis.

Zijn leven begon in Zandvoort. En voordat we definitief afscheid van hem namen, brachten we hem nog één keer thuis.

Misschien was het toeval.

Misschien ook niet.

Sommige momenten moet je niet proberen te verklaren.

Die moet je gewoon koesteren.