RUSTZACHT.NLUitvaartverzorgingBel 085-400 11 2224/7 bereikbaar
een klein jongetje dat tegen een uitgebloeide paardebloem blaast en zo de zaadjes door de lucht gaan bij zonsondergang

Uit de praktijk

De mooie dood

Over een paardenbloem, een zuchtje wind en de schoonheid van loslaten.

Er zijn van die kleine wonderen in de natuur waar we bijna dagelijks aan voorbijlopen. Dingen die zo gewoon zijn geworden dat we nauwelijks nog stilstaan bij hun schoonheid.

Neem nu de paardenbloem.

Een eenvoudige gele bloem, die groeit in weilanden, langs bermen, tussen stoeptegels en soms zelfs op plekken waar eigenlijk helemaal niets zou moeten kunnen groeien. Geen bijzondere bloem waarvoor mensen naar de bloemist gaan. Geen bloem die een ereplaats krijgt in een kostbare vaas.

En toch denk ik dat juist de paardenbloem misschien wel de mooiste dood heeft van alle levende organismen op aarde.


Van paardenbloem naar blaasbloem

Wanneer een paardenbloem is uitgebloeid, gebeurt er namelijk iets wonderlijks.

De gele bloemblaadjes verdwijnen. Je zou kunnen denken dat het voorbij is. Dat de bloem haar mooiste tijd heeft gehad en langzaam zal verwelken.

Maar niets is minder waar.

De paardenbloem begint aan misschien wel haar mooiste verschijning. Rond de steel ontstaat een prachtige, bijna volmaakte bol van honderden kleine witte pluisjes.

De paardenbloem is een blaasbloem geworden.

En eigenlijk vind ik dat een schitterende gedachte.

Stel je eens voor dat wij mensen aan het einde van ons leven ook zoiets zouden kunnen meemaken. Dat we niet langzaam verdwijnen, maar veranderen in iets wat misschien nog wel mooier is dan alles wat eraan voorafging.


Een klein jongetje in een weiland

Ik zie het helemaal voor me.

Een prachtige zomerdag. Een weiland vol bloemen, het gras beweegt zachtjes in de wind. De zon staat laag en geeft het landschap die warme, goudgele gloed die je alleen op een mooie zomeravond ziet.

Daar loopt een klein jongetje. Misschien een jaar of vijf.

Hij ziet tussen het gras een prachtige witte blaasbloem staan. Voorzichtig plukt hij haar, alsof hij begrijpt dat hij iets bijzonders in zijn handen heeft.

Hij bekijkt de honderden kleine pluisjes, houdt de bloem voor zijn gezicht en haalt diep adem.

En dan blaast hij.

In één lange adem laat hij de bloem los.

Honderden kleine parachuutjes stijgen op. Sommige worden direct meegenomen door de wind. Andere blijven nog even zweven, dansen door de lucht of maken een onverwachte draai.

Het jongetje kijkt verwonderd toe.

Hij lacht.

En terwijl hij alweer verder rent, begint voor al die kleine pluisjes een nieuwe reis.


Wat een prachtige manier om afscheid te nemen

Want denk daar nu eens over na.

Die paardenbloem is uitgebloeid. Haar leven als bloem is voorbij. Maar in plaats van stilletjes te verdwijnen, geeft zij alles wat ze heeft mee aan de wind.

Niet wetend waar haar zaadjes terecht zullen komen.

Misschien valt er eentje aan de rand van een sloot. Een ander belandt midden in een weiland. Weer een ander wordt kilometers verderop meegenomen en vindt uiteindelijk een plekje tussen twee stoeptegels.

En op sommige van die plekken groeit het volgende voorjaar een nieuwe paardenbloem.

Een nieuw leven.

Niet dezelfde bloem, maar wel ontstaan uit iets wat zij heeft achtergelaten.

Is dat eigenlijk niet precies wat wij als mensen ook doen?


Wat wij achterlaten

In mijn werk als uitvaartverzorger heb ik door de jaren heen ontzettend veel mensen mogen begeleiden bij hun laatste afscheid.

Mensen die een lang en rijk leven achter zich hadden. Mensen die veel te vroeg moesten vertrekken. Mensen die midden in het leven stonden en mensen voor wie het leven langzaam tot stilstand was gekomen.

En iedere keer opnieuw zie ik hoeveel een mensenleven achterlaat.

Een moeder die haar kinderen heeft geleerd om lief te hebben. Een vader wiens humor voortleeft in zijn kleinkinderen. Een opa die zijn kleinzoon leerde vissen. Een oma van wie het geheime familierecept nog generaties lang wordt gebruikt.

Een vriendelijk woord dat iemand ooit precies op het juiste moment heeft uitgesproken.

Een gebaar dat nooit vergeten wordt.

Een herinnering die onverwacht weer bovenkomt wanneer je een bepaald liedje hoort.

Het zijn allemaal kleine pluisjes.

Stukjes van een mensenleven die zich verspreiden, soms veel verder dan iemand ooit had kunnen vermoeden.

En misschien groeien daar, jaren later, weer prachtige dingen uit voort.


De kunst van het loslaten

Natuurlijk is afscheid nemen niet zo eenvoudig als het uitblazen van een paardenbloem.

De dood doet pijn. Het gemis kan overweldigend zijn. En wie iemand werkelijk liefheeft, weet dat geen enkele mooie gedachte dat verdriet zomaar kan wegnemen.

Maar misschien kan de natuur ons wel iets leren.

Dat loslaten niet hetzelfde is als vergeten.

Dat iets wat verdwijnt, niet noodzakelijkerwijs verloren gaat.

En dat de waarde van een leven niet alleen wordt bepaald door de jaren die iemand heeft geleefd, maar vooral door alles wat diegene heeft doorgegeven.

Liefde, warmte, herinneringen, wijsheid en soms zelfs een beetje ondeugendheid.

Allemaal zaadjes die verder reizen.


De mooie dood

Als ik de volgende keer ergens een blaasbloem zie staan, zal ik er waarschijnlijk even bij stilstaan.

Misschien pluk ik haar wel.

En misschien blaas ik dan, net als dat kleine jongetje, alle pluisjes de wereld in.

Niet omdat ik de bloem wil vernietigen, maar omdat ik weet dat zij daarmee iets prachtigs kan achterlaten.

Wat zou het mooi zijn als wij aan het einde van ons leven ook zo konden vertrekken.

Niet met de gedachte dat alles ophoudt, maar met het vertrouwen dat iets van ons verdergaat.

In onze kinderen. In onze kleinkinderen. In de mensen die we hebben liefgehad. In de verhalen die over ons verteld blijven worden.

En op plekken waarvan we zelf misschien nooit hebben geweten dat we er iets hebben achtergelaten.

Misschien heeft de paardenbloem inderdaad wel de mooiste dood van allemaal.

Want wanneer haar leven als bloem voorbij is, laat zij zich dragen door de wind.

En ergens, ver weg of heel dichtbij, begint opnieuw iets moois.

En misschien is dat uiteindelijk wel de mooiste gedachte bij een afscheid: dat we niet alles hoeven vast te houden om toch voor altijd met elkaar verbonden te blijven.

RustZacht Uitvaartzorg … Omdat liefde blijft.

Bij RustZacht geloven wij dat ieder mensenleven iets bijzonders achterlaat. Daarom vinden wij dat ook ieder afscheid een persoonlijk verhaal verdient. Een afscheid waarin niet alleen het verdriet om het verlies centraal staat, maar vooral ook de liefde voor het leven dat is geweest.

Want afscheid nemen is loslaten. Maar herinneringen blijven, soms generaties lang.

Terug naar alle blogs

Lees ook