Uit de praktijk
Een graf in de natuur
Een afscheid dat net zo natuurlijk was als haar leven
Ze was een natuurmens in hart en nieren.
Iedere ochtend stond ze vroeg op.
Wandelen met haar honden, de dieren verzorgen en genieten van alles wat leefde.
In haar tuin stond een enorme volière met kippen.
Ze ving katten op en zorgde voor dieren die extra aandacht nodig hadden.
En als er iets met je huisdier aan de hand was, ging je naar haar.
Ze was ooit dierenarts geweest en had een enorme kennis van dieren.
Maar nog belangrijker was haar liefde voor alles wat leeft.
Voor dieren, voor de natuur en voor een manier van leven waarin zo weinig mogelijk schade werd aangericht.
Leven met respect voor de natuur
In haar tuin gebruikte ze biologische producten. Ze at geen vlees en verbouwde haar groenten zonder bestrijdingsmiddelen.
Ze probeerde zo bewust mogelijk te leven.
Het enige wat misschien niet helemaal in dat plaatje paste, was haar oude auto. Die had ze kunnen kopen met geld uit de erfenis van haar ouders.
Maar goed, je kunt ook niet alles doen.
Je moet jezelf ook toestaan om te leven. Om ergens naartoe te kunnen. Om praktische keuzes te maken.
Niemand leeft volledig zonder invloed op de wereld om zich heen. Maar bij haar stond de liefde voor de natuur altijd voorop.
Haar eigen keuzes
Tot het moment waarop ze ziek werd.
Ook toen bleef ze trouw aan zichzelf.
Geen chemotherapie. Geen medicatie. Geen behandeling.
Het waren bewuste keuzes. Keuzes waar anderen misschien iets van vonden, maar die volledig bij haar pasten.
Iedereen mag daar een mening over hebben. Maar uiteindelijk was het haar leven en haar lichaam. Zij bepaalde hoe ze daarmee om wilde gaan.
En toen kwam de dood.
Niet als iets waar ze voor weg wilde lopen, maar als een overgang. Een volgende stap. Een verandering van de ene plek naar de andere.
Eigenlijk heel natuurlijk.
Een afscheid in de natuur
Het was dan ook vanzelfsprekend dat haar uitvaart zo natuurlijk mogelijk moest zijn.
Geen traditionele begrafenis op een strak aangelegd grafveld. Geen afscheid dat losstond van de manier waarop zij had geleefd.
Er werd gekozen voor een natuurgraf op de begraafplaats in Koedijk.
Een plek waar de natuur haar eigen gang mag gaan. Waar het graf opgaat in de omgeving en waar de grens tussen mens en aarde steeds kleiner wordt.
Voor altijd één worden met de aarde.
Jezelf teruggeven aan de natuur.
Dat was precies wat bij haar paste.
Een natuurgraf in Koedijk
Een natuurgraf is geen graf zoals veel mensen dat kennen.
De omgeving is natuurlijker. Er zijn minder vaste regels over hoe een graf eruit moet zien. De natuur krijgt de ruimte en het graf wordt onderdeel van het landschap.
Voor haar was dat geen symbolisch idee, maar een overtuiging die ze haar hele leven had uitgedragen.
Ze had voor dieren gezorgd. Ze had bewust geleefd. Ze had geprobeerd de natuur zo min mogelijk te belasten.
En nu werd ze zelf onderdeel van die natuur.
Niet als iets zwaars of sombers, maar als een laatste vorm van verbondenheid.
Heel bijzonder
Ik vond het heel bijzonder om dit mee te maken.
En eerlijk gezegd weet ik niet of ik zelf zo zou kunnen leven.
Zo consequent kiezen voor de natuur. Zo weinig mogelijk ingrijpen. Geen behandeling willen wanneer je ziek wordt. En ook je afscheid volledig laten aansluiten bij je overtuigingen.
Daar is moed voor nodig.
Maar bij haar voelde het niet als een strijd. Het voelde als een logisch vervolg op de manier waarop ze altijd had geleefd.
Ze hoefde zichzelf niet meer aan te passen.
Ook in haar sterven bleef ze dicht bij zichzelf.
Een afscheid dat bij haar paste
Een uitvaart hoeft niet alleen te laten zien wie iemand was. Soms laat een uitvaart ook zien waar iemand in geloofde.
Bij haar waren dat de natuur, de dieren en de overtuiging dat alles met elkaar verbonden is.
Daarom was een natuurgraf geen bijzondere keuze die losstond van haar leven.
Het was juist de meest vanzelfsprekende keuze die er was.
Haar afscheid vond plaats op een plek waar de natuur ruimte kreeg. Waar haar graf onderdeel werd van de aarde. Waar ze niet werd afgesloten van de wereld, maar er juist opnieuw mee werd verbonden.
Terug naar de aarde
Haar leven eindigde niet met een groot gebaar.
Geen overdadige ceremonie, geen afscheid dat niet bij haar paste.
Wel een plek in de natuur.
Een plek waar haar nabestaanden kunnen komen, maar waar ook de bomen, de vogels, de wind en de seizoenen hun eigen rol spelen.
Haar sterven was een overgang van de ene plek naar de andere.
Van het leven tussen haar dieren en in haar tuin naar een plek waar ze voor altijd onderdeel blijft van de natuur waar ze zo van hield.
Eigenlijk heel natuurlijk.
Bij RustZacht geloven we dat ieder leven een eigen verhaal verdient. En dus ook een afscheid dat daarbij past. Niet alles hoeft volgens de traditionele regels. Soms is een natuurgraf de mooiste manier om iemand terug te geven aan de aarde.
