Uit de praktijk
Met de camper, samen het allerlaatste stukje
Een afscheid hoeft niet volgens de gebruikelijke regels te verlopen. Soms vertelt juist de manier waarop iemand zijn laatste reis maakt, alles over het leven dat eraan voorafging.
Sommige mensen hebben een auto. Andere mensen hebben een camper. Maar voor dit echtpaar was die camper veel meer dan zomaar een vervoermiddel. Het was een manier van leven.
Ze hadden hem al jaren. Samen trokken ze eropuit, genoten ze van vakanties en ontdekten ze mooie plekjes. Maar de camper werd niet alleen gebruikt voor vakanties.
Even boodschappen doen bij Albert Heijn? Met de camper natuurlijk.
Een dagje weg? De camper.
En toen hun eerste kleinzoon werd geboren, was de keuze ook snel gemaakt.
Hun dochter en schoonzoon woonden in Limburg. Dus reden opa en oma met de camper naar het zuiden en parkeerden hem gewoon twee weken op de oprit.
Zo konden ze iedere dag dichtbij hun pasgeboren kleinzoon zijn. Geen hotel, geen logeerbed. Gewoon hun eigen vertrouwde plekje, vlak bij de mensen van wie ze hielden.
Die camper hoorde bij hen. Bij hun vrijheid, hun zelfstandigheid en vooral bij hun samenzijn.
Ook toen het leven veranderde
Maar op een dag veranderde alles.
Zijn vrouw werd ziek. Er volgden onderzoeken, ziekenhuisbezoeken en behandelingen.
De zorgeloze ritjes maakten plaats voor ritten die ze liever niet hadden hoeven maken.
En hoe gingen ze naar het ziekenhuis?
Met de camper natuurlijk.
Want waarom zouden ze dat veranderen? Het was hun vertrouwde omgeving. Hun eigen plek. En waar ze ook naartoe moesten, ze gingen samen.
Tot het moment kwam waarop zijn vrouw overleed.
En hoe brengen we haar naar het crematorium?
Tijdens het bespreken van de uitvaart kwam natuurlijk ook het vervoer ter sprake.
Normaal gesproken wordt daarvoor een rouwauto ingezet. Een mooie, nette auto waarin de overledene naar het crematorium wordt gebracht.
Maar terwijl we hierover spraken, ontstond er een gedachte.
Waarom eigenlijk een rouwauto?
Ze hadden immers hun hele leven samen in die camper gereden. Op vakantie, naar de supermarkt, naar hun kleinkind en naar het ziekenhuis.
Waarom zou die allerlaatste rit dan ineens in een andere auto moeten plaatsvinden?
Waarom niet gewoon met de camper?
We bekeken de mogelijkheden. En wat bleek?
De uitvaartkist paste overdwars precies in de bagageruimte achterin de camper.
Alsof het zo moest zijn.
Uiteraard moest alles veilig en zorgvuldig worden vastgezet, maar technisch was het mogelijk.
En zo werd besloten dat hij zijn vrouw zelf naar het crematorium zou brengen.
In hun eigen camper.
Geen rouwauto verplicht
Wat veel mensen niet weten, is dat je in Nederland niet verplicht bent om voor het vervoer van een overledene een officiële rouwauto in te huren.
Er bestaat geen algemene wettelijke verplichting om een overledene uitsluitend in een rouwauto te vervoeren.
Dat betekent niet dat alles zomaar kan.
Het vervoer moet uiteraard op een respectvolle, hygiënische en veilige manier plaatsvinden.
Ook kunnen er praktische voorwaarden gelden bij bijvoorbeeld een crematorium.
Maar een eigen auto, een busje of zelfs een camper kan dus een mogelijkheid zijn.
En dat vind ik zo mooi aan ons vak.
We denken vaak dat een uitvaart op een bepaalde manier hoort te verlopen. Omdat we het altijd zo hebben gedaan. Omdat het gebruikelijk is.
Maar gebruikelijk is niet hetzelfde als verplicht.
En soms past iets heel anders veel beter.
Samen, ook dat laatste stukje
Op de dag van de crematie stond de camper klaar.
Geen traditionele rouwauto voor de deur. Geen chauffeur in een zwart pak achter het stuur.
Maar een man die zijn vrouw voor de allerlaatste keer meenam in hun eigen camper.
Dezelfde camper waarin ze zoveel kilometers hadden afgelegd.
Waarin ze hadden gelachen, plannen hadden gemaakt, vakanties hadden gevierd en ongetwijfeld ook weleens ruzie hadden gehad over de route.
De camper waarin ze samen naar hun eerste kleinkind waren gereden.
En waarin ze samen de moeilijke ritten naar het ziekenhuis hadden gemaakt.
Nu reed hij alleen achter het stuur.
Maar toch waren ze nog één keer samen onderweg.
Ik kan me nauwelijks een persoonlijker laatste rit voorstellen.
Een uitvaart hoeft niet standaard te zijn
Bij RustZacht zeggen we regelmatig dat een uitvaart moet passen bij degene die is overleden.
Niet bij wat anderen gewend zijn.
Niet bij wat een uitvaartondernemer het gemakkelijkst vindt. Maar bij het leven dat iemand heeft geleid.
Soms betekent dat een prachtige rouwauto met bloemen.
Soms een eenvoudige bestelauto.
En soms betekent dat een camper.
Want uiteindelijk gaat het niet om het vervoermiddel, maar om de betekenis die het heeft.
Ze waren altijd samen met de camper op pad geweest.
En ook die allerlaatste reis maakten ze samen.
Dat is voor mij persoonlijke uitvaartzorg. Niet denken in wat gebruikelijk is, maar kijken naar wat mogelijk is.
