Uit de praktijk
Niet gecondoleerd, maar gefeliciteerd
Soms begint een telefoongesprek met de angst voor het ergste en eindigt het met een glimlach, een enorme opluchting en een prachtige bos bloemen.
Vanochtend werd ik gebeld door een man die op een van de Waddeneilanden verbleef. Hij maakte zich grote zorgen om zijn vader, een oudere heer die in hartje Amsterdam woont. Al anderhalve dag probeerde hij telefonisch contact met hem te krijgen, maar zijn vader nam de telefoon niet op. De buren kende hij niet en even snel naar Amsterdam reizen was vanaf het eiland ook niet mogelijk.
Via internet had hij mijn mobiele telefoonnummer gevonden.
Een bijzondere hulpvraag
‘Ik heb misschien een hele vreemde vraag voor u,’ begon de man voorzichtig. ‘Ik krijg mijn vader niet te pakken en ik ben bang dat hij misschien thuis is overleden. Zou u misschien iets voor mij kunnen betekenen?’
Ik hoorde de ongerustheid in zijn stem. De machteloosheid van een zoon die op afstand niets anders kon doen dan hopen dat zijn vader in orde was.
‘Weet je wat we doen?’ antwoordde ik. ‘Ik stap in de auto, ga naar je vader toe en bel bij hem aan. Dan kijken we wat we aantreffen en zien we vanaf daar wel verder.’
Omdat ik zelf pas anderhalf uur later ter plaatse kon zijn en iedere minuut voor deze man inmiddels als een uur voelde, besloot ik mijn lieve collega Jeannette te bellen.
‘Jeannette, zou jij misschien even langs deze meneer willen rijden voordat je naar kantoor komt?’
Zonder enige aarzeling stapte zij in de auto.
Een vriendelijk zwaaiende meneer
Binnen vijftien minuten stond Jeannette voor de woning in Amsterdam. Toen zij naar het raam keek, zag zij een oudere heer rustig in zijn stoel zitten. Hij keek haar aan en zwaaide vriendelijk naar haar.
Wat een opluchting!
Jeannette belde aan en zette ondertussen een FaceTime-verbinding op met de zoon op het Waddeneiland. De oudere heer stond op uit zijn stoel, liep naar de voordeur en deed open.
Aan de andere kant van de verbinding kon zijn zoon met eigen ogen zien dat zijn vader gelukkig nog in leven was.
Een beetje verkouden, wat benauwd, maar gelukkig aanspreekbaar en in staat om zelf de deur te openen.
De oorzaak van alle ongerustheid bleek uiteindelijk heel eenvoudig: zijn telefoon stond op stil. Meneer had al anderhalve dag niet op zijn telefoon gekeken en had daardoor alle oproepen van zijn zoon gemist.
Een klein detail met grote gevolgen.
U bent ons helemaal niets verplicht
Een bijzonder detail uit het eerste telefoongesprek wil ik u niet onthouden.
De zoon had mij namelijk voorzichtig laten weten dat, wanneer wij zijn vader zouden aantreffen en hij onverhoopt overleden zou zijn, dit niet automatisch betekende dat wij ook zijn uitvaart mochten verzorgen.
Mijn antwoord was eenvoudig.
‘Dat is ook helemaal niet onze bedoeling. U bent ons niets verplicht. Mocht uw vader zijn overleden, dan bent u volledig vrij in uw keuze voor een uitvaartverzorger. Het enige wat wij op dit moment willen, is u helpen.’
Wij kenden deze mensen niet. Zij waren geen cliënten van RustZacht en er was geen enkele zakelijke afspraak gemaakt. Er was slechts een zoon die zich zorgen maakte om zijn vader en die onze hulp nodig had.
En soms is dat meer dan voldoende.
Ons werk kent ook een andere kant
Als uitvaartverzorgers komen wij helaas ook regelmatig in situaties terecht waarin de afloop minder gelukkig is. Waarbij een dierbare onverwacht is overleden, alleen in zijn of haar woning, zonder dat iemand daarbij aanwezig heeft kunnen zijn.
Dat zijn ingrijpende momenten. Voor de nabestaanden, maar ook voor ons als uitvaartverzorgers. Juist omdat wij weten hoe verdrietig dergelijke situaties kunnen eindigen, was de opluchting vandaag des te groter.
Wat is het fijn om een keer niet de boodschapper van verdrietig nieuws te hoeven zijn, maar juist iemand gerust te kunnen stellen.
Een prachtige bos bloemen voor Jeannette
Nog diezelfde dag liet de zoon vanaf het Waddeneiland een prachtige bos bloemen bij Jeannette bezorgen. Een liefdevol gebaar als dank voor haar snelle handelen en betrokkenheid.
En wat mij betreft heeft zij die bloemen meer dan verdiend.
Alle credits voor dit verhaal gaan dan ook naar mijn lieve collega Jeannette. Zij was degene die zonder aarzelen in de auto stapte, aanbelde bij een wildvreemde meneer en een bezorgde zoon op afstand weer in contact bracht met zijn vader.
Ik ben trots op zulke collega’s.
Mens zijn, vóór alles
Bij RustZacht Uitvaartzorg begeleiden wij dagelijks mensen bij het afscheid van hun dierbaren. Maar onze betrokkenheid hoeft niet pas te beginnen wanneer iemand is overleden.
Soms betekent zorgen voor een ander simpelweg even in de auto stappen, ergens aanbellen en kijken of alles goed gaat.
Zonder voorwaarden. Zonder verplichtingen. Zonder commercieel belang.
Gewoon omdat je iets voor een ander kunt betekenen.
Vandaag hoefden wij geen uitvaart te verzorgen. Geen afspraken te maken over een afscheid. Geen familie te condoleren.
Vandaag mochten wij een zoon geruststellen en hem nog wat extra tijd met zijn vader toewensen.
En dat zijn misschien wel de mooiste telefoontjes die je als uitvaartverzorger kunt krijgen.
Eind goed, al goed.
Niet gecondoleerd, maar gefeliciteerd!
Anne Wieb Wijnsma
RustZacht Uitvaartzorg
Omdat liefde blijft. En gelukkig vandaag ook nog even het leven.



