Uit de praktijk
Snel terug naar Argentinië
Een wereldreis van Amsterdam naar Buenos Aires. Een race tegen de klok.
Ze was nog maar 26 jaar.
Geboren in Buenos Aires, Argentinië. Een jonge vrouw die haar vertrouwde omgeving had achtergelaten om tijdelijk in Nederland te gaan wonen en werken. Ze had een baan gevonden bij een grote boekingsorganisatie in Amsterdam, waar ze niet alleen collega’s had, maar ook vrienden had gemaakt.
Ze had nog een heel leven voor zich. Tenminste, dat zou je denken.
Maar op een maandagochtend kwam het verschrikkelijke nieuws.
Ze was dood aangetroffen in haar bed. Volkomen onverwacht was ze in haar slaap overleden.
26 jaar. Ver van huis. Ver van haar familie.
En ineens stond alles stil.
Ze moest zo snel mogelijk naar huis
Haar familie woonde in Argentinië. Duizenden kilometers verderop, aan de andere kant van de wereld.
Hun wens was duidelijk: ze wilden hun dochter zo snel mogelijk terug in Buenos Aires hebben.
Waarom die haast zo belangrijk was, laat ik bewust in het midden. Sommige dingen zijn privé en dat moeten ze ook blijven.
Maar één ding wist ik zeker: als een familie aan de andere kant van de wereld zo’n indringende wens heeft, dan ga ik alles proberen om die wens werkelijkheid te laten worden.
Samen met haar werkgever en een aantal collega’s, die inmiddels ook haar vrienden waren geworden, gingen we aan de slag.
Normaal gesproken probeer ik na een overlijden eerst wat rust te brengen. Mensen de tijd geven om het nieuws te laten bezinken. Om afscheid te nemen. Om na te denken over de volgende stappen.
Maar deze keer was er nauwelijks tijd om na te denken.
We moesten handelen.
En snel ook.
48 uur. Van Amsterdam naar Buenos Aires. Hoe dan?
De uitdaging was enorm.
Een internationale repatriëring van Amsterdam naar Buenos Aires organiseren, met slechts 48 uur om alles in gang te zetten en het vervoer te regelen.
En dan heb ik het niet over het boeken van een vliegticket.
Een overledene internationaal vervoeren is een ingewikkeld proces. Je hebt te maken met documenten, officiële verklaringen, internationale voorschriften, luchtvaartmaatschappijen, vrachtvervoer en de autoriteiten van verschillende landen.
Alles moet kloppen.
Eén ontbrekend document kan betekenen dat een uitvaartkist niet mee mag op een vlucht.
En ondertussen tikt de klok gewoon door.
Bovendien moesten we rekening houden met de kosten. Want ook al wil je iemand zo snel mogelijk thuisbrengen, het moet financieel wel verantwoord blijven.
Ik weet nog dat ik dacht:
Als we met een raket naar de maan kunnen vliegen, dan moeten we hier op aarde toch ook een jonge vrouw binnen een paar dagen naar haar familie kunnen terugbrengen?
Dus gingen we het gewoon proberen.
Een reis die niemand had kunnen bedenken
Maandagmiddag zaten we met haar werkgever en collega’s om tafel.
We bespraken wat er moest gebeuren, welke documenten nodig waren en hoe we haar zo snel mogelijk naar Argentinië konden brengen.
Dinsdagochtend stond volledig in het teken van de papieren.
Er moest intensief worden samengewerkt met Schiphol, de luchtvaartmaatschappijen en alle betrokken partijen.
Bellen. Overleggen. Controleren. Nog een keer bellen.
En uiteindelijk ontstond er een reisroute die ik zelf nooit had kunnen bedenken.
Niet rechtstreeks naar Buenos Aires.
Ook niet met één overstap.
Nee, er waren maar liefst drie vliegtuigen nodig.
Dinsdagavond: Amsterdam naar Dubai
Vanaf Schiphol vertrok haar uitvaartkist met het eerste vliegtuig naar Dubai, in de Verenigde Arabische Emiraten.
Van Dubai naar Kaapstad
In Dubai werd haar uitvaartkist overgedragen voor de volgende vlucht. Die ging niet richting Zuid-Amerika, maar helemaal naar Kaapstad in Zuid-Afrika.
Van Kaapstad naar Buenos Aires
Daar volgde de laatste etappe. Vanuit Kaapstad ging haar reis over de Atlantische Oceaan naar Buenos Aires.
Drie vliegtuigen.
Drie continenten.
Duizenden kilometers.
Een route die op papier bijna ongelooflijk leek.
Maar het werkte.
Donderdag was ze thuis
In de nacht van zondag op maandag was ze overleden.
Maandagmiddag begonnen we met de voorbereidingen.
Dinsdagavond vertrok ze vanaf Schiphol.
En op donderdag kwam ze aan in Buenos Aires.
Ze was weer thuis.
Terug in haar geboortestad. Terug bij haar familie. Terug in het land waar haar leven 26 jaar eerder was begonnen.
Uiteindelijk kreeg ze haar laatste rustplaats op de beroemde begraafplaats La Recoleta in Buenos Aires.
Een bijzondere plek, midden in de stad.
Haar reis was voorbij.
Soms moet je gewoon alles op alles zetten
Natuurlijk waren we opgelucht dat het gelukt was.
Misschien zelfs een beetje trots.
Niet omdat we drie vliegtuigen hadden geregeld of een ingewikkelde logistieke puzzel hadden opgelost.
Maar omdat we een familie, die op duizenden kilometers afstand hun dochter was verloren, iets hadden kunnen geven wat voor hen ontzettend belangrijk was.
Hun dochter was weer thuis.
Het verdriet konden we niet wegnemen.
We konden haar niet terugbrengen in het leven.
Maar we konden haar wel terugbrengen naar de plek waar haar familie op haar wachtte.
En daar ging het uiteindelijk om.
Dit zijn van die uitvaarten die je nooit meer vergeet.
Niet vanwege de afstand, de vliegtuigen of de enorme tijdsdruk.
Maar vanwege die jonge vrouw van 26 jaar.
Een meisje dat naar Nederland was gekomen om te werken, nieuwe mensen te ontmoeten en haar toekomst vorm te geven.
En dat uiteindelijk een wereldreis moest maken om weer thuis te komen.
Ik denk nog weleens terug aan die dagen.
Aan de telefoontjes. De spanning. De klok die maar bleef doortikken.
En aan het moment waarop duidelijk werd dat ze Buenos Aires had bereikt.
Dan denk ik opnieuw:
Als we mensen naar de maan kunnen sturen, dan moeten we hier op aarde toch ook heel veel voor elkaar kunnen krijgen.
Soms is uitvaartverzorging niet alleen afscheid nemen.
Soms is het vooral alles doen om iemand weer thuis te brengen.
Es triste que hayas tenido que morir tan joven, pero ten por seguro que nunca serás olvidada. Tu nombre está escrito en los corazones de muchas personas.
Het is verdrietig dat je zo jong hebt moeten sterven. Maar weet dat je nooit vergeten zult worden. Jouw naam staat geschreven in de harten van velen.
