Uit de praktijk
Swiet foar it libben, bitter foar it ôfskie
Zoet voor het leven, bitter voor het afscheid.
Er zijn uitvaarten die je na afloop nooit meer vergeet. Niet vanwege de honderden belangstellenden, de prachtige bloemen of de indrukwekkende toespraken. Soms juist vanwege het ontbreken daarvan.
Het was op een zaterdag dat ik de melding van overlijden ontving van een Friese dame. Haar naam was Maria Cornelia Duizendstra. Ze was overleden in een zorginstelling in Leeuwarden.
Mevrouw had niemand meer die haar uitvaart kon regelen. Geen familie die ik kon bellen, geen kinderen met wie ik herinneringen kon ophalen. Niemand die mij kon vertellen welke muziek ze mooi vond, waar ze vroeger graag kwam of wat haar gelukkig maakte.
Een heel mensenleven, waarvan ik nauwelijks iets wist.
Maar ook Maria had recht op een waardig afscheid.
Samen met de gemeente en dankzij een oude uitvaartpolis van a.s.r. wisten we voldoende geld bij elkaar te krijgen om een sobere begrafenis te verzorgen op de Noorderbegraafplaats in Leeuwarden.
Geen grote plechtigheid, geen uitgebreide bloemenzee. Maar wel een eigen graf, een waardige uitvaartkist en mensen die haar naar haar laatste rustplaats zouden begeleiden.
Een afscheid in alle stilte
Op de dag van de begrafenis waren we met elf mensen. Vier medewerkers van de zorginstelling, vier dragers, twee dochters van een buurvrouw uit de zorginstelling en ikzelf als uitvaartverzorger.
Dat was alles.
Geen familie op de eerste rij. Geen kleinkinderen die een laatste tekening op de kist legden. Geen oude vrienden die elkaar na jaren weer ontmoetten.
En geen toespraak.
Of toch wel?
Ik had er iets op verzonnen. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om deze mevrouw zonder een enkel persoonlijk woord aan de aarde toe te vertrouwen.
Ik besloot haar zelf toe te spreken.
’Lieve Maria,
Wij kennen uw levensverhaal niet. Wij weten niet wie ooit uw eerste liefde was, wie u als kind naar bed bracht of wie u vroeger aan het lachen maakte.
Wij weten niet hoeveel geluk u heeft gekend, hoeveel verdriet u heeft moeten dragen en hoeveel mensen u in uw leven heeft moeten loslaten.
Maar wat wij wel weten, is dat u er bent geweest. Dat u ooit een klein meisje was, met dromen en verwachtingen. Dat ook u ooit aan het begin van een heel leven stond.
Vandaag zijn wij hier voor u. Misschien niet de mensen die u ooit had gehoopt hier te zien, maar wel mensen die vinden dat niemand alleen aan zijn laatste reis zou moeten beginnen.
En daarom, lieve Maria, begeleiden wij u vandaag naar uw laatste rustplaats.
Swiet foar it libben, bitter foar it ôfskie.
Rust zacht, Maria.’
Een naam die niet vergeten mocht worden
Er was nog iets wat mij bezighield. Het geld voor de begrafenis was bij elkaar gebracht, maar een grafsteen behoorde financieel niet tot de mogelijkheden.
Want hoe verdrietig zou het zijn als zelfs haar naam uiteindelijk zou verdwijnen?
Hutting Natuursteen bood aan om een grafsteen beschikbaar te stellen. Een prachtig gebaar van medemenselijkheid, waar ik nog altijd met veel waardering aan terugdenk.
Vanaf dat moment was haar graf niet zomaar een plek op de Noorderbegraafplaats.
Het was de laatste rustplaats van
Maria Cornelia Duizendstra.
Een vrouw die had geleefd. Een vrouw met een eigen geschiedenis. Een vrouw die, ondanks alles, niet naamloos zou worden vergeten.
De waarde van een mensenleven
In mijn jaren als uitvaartverzorger heb ik vele indrukwekkende uitvaarten mogen verzorgen. Uitvaarten met honderden gasten, kostbare bloemstukken en de meest bijzondere persoonlijke herinneringen.
Maar de begrafenis van Maria behoort voor mij tot de meest indrukwekkende.
Omdat deze begrafenis mij opnieuw liet zien waar ons vak werkelijk om draait. Niet om geld, pracht of praal, maar om menselijke waardigheid.
Want de waarde van een mensenleven wordt niet bepaald door het aantal mensen dat achter een uitvaartkist loopt.
Mocht u ooit over de Noorderbegraafplaats in Leeuwarden wandelen en de naam Maria Cornelia Duizendstra tegenkomen, blijf dan misschien heel even staan.
Lees haar naam.
Denk een ogenblik aan haar.
Want zolang iemand nog aan je denkt, ben je niet helemaal verdwenen.
Swiet foar it libben, bitter foar it ôfskie.
Rêst sêft, Maria.
Anne Wieb Wijnsma
Uitvaartverzorger
RustZacht Uitvaartverzorging



