Uit de praktijk
De uitvaart van Peter Faber, een laatste reis door zijn Amsterdam
Sommige uitvaarten blijven je bij.
Niet omdat ze groot zijn. Niet omdat er bekende mensen aanwezig zijn of omdat de media belangstelling hebben. Maar omdat alles op zo’n dag klopt met het leven van degene van wie afscheid wordt genomen.
De uitvaart van Peter Faber was voor mij zo’n afscheid.
Op 6 augustus 2026 overleed Peter Faber op 82-jarige leeftijd. Nederland kende hem als acteur uit onder andere Max Havelaar, Soldaat van Oranje, Ciske de Rat en Schatjes!. Maar wie alleen naar zijn carrière kijkt, doet Peter tekort.
Hij was bovenal een Amsterdammer. Een man die mensen zag en die zich jarenlang inzette voor jongeren die een steuntje in de rug nodig hadden. Via de Peter Faber Stichting probeerde hij jongeren vertrouwen te geven in zichzelf en in hun toekomst.
Terug naar de plek waar het ooit begon
Op maandag 17 augustus namen we afscheid van Peter in Het Zonnehuis in Amsterdam-Noord.
Een bijzondere keuze, want juist daar lag een belangrijk deel van zijn geschiedenis. Het was de plek waar Peter als jonge jongen op het toneel had gestaan. Bijna zeventig jaar later stond zijn kist op datzelfde podium.
De cirkel was rond.
Honderden mensen kwamen die ochtend naar Het Zonnehuis. Familie en vrienden, acteurs en regisseurs, buurtbewoners, politiemensen, jongeren en voormalige gedetineerden. Mensen uit totaal verschillende werelden.
Eigenlijk precies zoals Peter zelf in het leven stond: hij maakte weinig onderscheid tussen mensen.
Iedereen mocht afscheid nemen
Het openbare afscheid was er nadrukkelijk voor iedereen.
Mensen kwamen met witte rozen, lieten brieven achter en stonden soms gewoon even stil bij zijn kist. Op een groot scherm waren beelden uit zijn werk en privéleven te zien.
Er hoefde niet voortdurend iets gezegd te worden.
Soms zit de kracht van een afscheid juist in het mogen kijken, herinneren en aanwezig zijn.
Naast de kist stond een open microfoon. Wie een herinnering aan Peter wilde delen, kreeg daar de ruimte voor. Daarna volgde een besloten samenzijn met familie en vrienden. Een kleiner en intiemer moment waarin er ruimte was voor liefde, humor en verdriet.
Zijn kinderen droegen hem naar buiten
Na het afscheid kwam voor mij een van de meest indrukwekkende momenten van de dag.
Zijn kinderen droegen hun vader samen naar buiten.
Geen acteur meer op een podium. Geen bekende Nederlander. Geen man die door zoveel mensen werd herkend.
Op dat moment was hij vooral hun vader.
En zij brachten hem naar buiten voor zijn allerlaatste reis door Amsterdam.
Nog één keer door zijn stad
Onder begeleiding van de Amsterdamse politie vertrok de rouwstoet vanaf het Zonneplein.
De route was niet zomaar de kortste weg naar de eindbestemming. De stoet reed bewust door Amsterdam en langs plaatsen die bij Peter hoorden.
Via Amsterdam-Noord en de IJtunnel ging de tocht de stad in. We reden onder andere over de Haarlemmerdijk en door de Haarlemmerstraat. Een omgeving waar Peter woonde, kwam en veel mensen kende.
Dat vind ik een prachtig onderdeel van een persoonlijke uitvaart.
Een rouwauto hoeft niet altijd rechtstreeks van een afscheidslocatie naar een crematorium of begraafplaats te rijden.
Je kunt ook nog één keer langs het ouderlijk huis rijden. Langs een voetbalclub. Een stamcafé. De oude werkplek. Een favoriete plek aan het water. Of gewoon door de straat waar iemand jarenlang heeft gewoond.
Een laatste reis kan onderdeel worden van het afscheid.
Bij Peter was Amsterdam niet alleen het decor van zijn leven.
Amsterdam hoorde bij hem.
Naar Zorgvlied
De laatste tocht eindigde bij Zorgvlied, waar Peter werd gecremeerd.
Daarmee kwam een indrukwekkende dag ten einde.
Een dag met honderden mensen, politiebegeleiding en veel publieke belangstelling, maar tegelijkertijd een afscheid dat uiteindelijk om iets heel kleins en menselijks draaide:
een familie die afscheid nam van iemand van wie zij hield.
Een uitvaart hoeft niet volgens een vast draaiboek
De uitvaart van Peter Faber liet voor mij opnieuw zien waar een afscheid werkelijk om draait.
Niet om hoe het volgens de regels ‘hoort’.
Maar om de vraag:
Wie was deze persoon?
Als je vanuit die vraag een uitvaart vormgeeft, ontstaan vaak vanzelf de mooiste ideeën.
Een locatie met betekenis. Een bepaalde route. Muziek die iemand graag hoorde. Kinderen die zelf hun vader dragen. Een open microfoon. Een foto. Een voorwerp. Een laatste keer langs een vertrouwde plek.
Het hoeft niet spectaculair te zijn.
Het moet kloppen.
Een afscheid dat bij een leven past
Wij zeggen bij RustZacht vaak dat een persoonlijke uitvaart niet automatisch een dure uitvaart hoeft te zijn.
Persoonlijk zit niet in hoeveel bloemen er staan of hoeveel een kist heeft gekost. Het zit in aandacht. In luisteren. In details kennen. En soms in durven afwijken van wat gebruikelijk is.
Bij Peter betekende dat: terug naar Het Zonnehuis. Ruimte geven aan de mensen die hem een laatste groet wilden brengen. Zijn kinderen die hem naar buiten droegen. En daarna nog één keer dwars door zijn geliefde Amsterdam.
Ik ben dankbaar dat ik Peter en zijn familie tijdens dit afscheid mocht begeleiden.
Zijn zoon Jesse schreef na afloop over de uitvaart en bedankte mij voor de rustige en beheerste manier waarop het afscheid was verzorgd. Dat zijn woorden die mij raken, juist omdat rust brengen misschien wel een van de belangrijkste onderdelen van ons vak is.
Want uiteindelijk gaat een uitvaart niet over ons als uitvaartverzorgers.
Wij mogen er alleen voor zorgen dat een familie afscheid kan nemen op een manier die bij hen en bij hun dierbare past.
En soms ontstaat dan een afscheid waarvan je achteraf denkt:
Ja. Zo moest het zijn.
Dag Peter.
Nog één keer door jouw Amsterdam.
En daarna rust.
