Uit de praktijk
Van een uitvaart komt een uitvaart
Een bruiloft brengt soms een volgende bruiloft met zich mee. Dat klinkt natuurlijk een stuk gezelliger.
Maar in mijn vak geldt soms precies hetzelfde. Van een uitvaart komt een uitvaart.
En soms zitten daar maar liefst 23 jaar tussen.
Afgelopen zomer ging mijn telefoon.
Aan de andere kant van de lijn hoorde ik een vriendelijke dame die mij een bijzondere vraag stelde.
“Ben jij dezelfde Anne Wieb Wijnsma die 23 jaar geleden betrokken was bij de uitvaart van mijn vader?”
Ik moest even nadenken.
“Nou, als het 23 jaar geleden is, zou dat zomaar kunnen. Maar zijn naam komt me eerlijk gezegd niet direct bekend voor.”
Ze moest lachen.
“Nee, dat begrijp ik. Het is natuurlijk ook ontzettend lang geleden.”
Vervolgens vertelde ze waarom ze belde.
“Mijn moeder is vandaag overleden. En eigenlijk willen we heel graag dezelfde uitvaartverzorger als toen. Ik heb hier nog oude papieren liggen en daar staat jouw naam op.”
Ik was even stil.
Drieëntwintig jaar. En dan opnieuw bij mij uitkomen.
Haar moeder lag op dat moment in het mortuarium van het ziekenhuis. Er was dus geen directe haast en we hadden alle tijd om rustig uit te zoeken of ik inderdaad dezelfde uitvaartverzorger was.
Toen ze het adres noemde, begon er iets te dagen.
Sterker nog, eigenlijk wist ik het toen al zeker.
Dat huis. Die straat. Daar was ik eerder geweest.
Een handschrift uit het verleden
Twee uur later zat ik bij de familie aan tafel.
Op tafel lagen documenten van 23 jaar geleden. Oude papieren, zorgvuldig bewaard. Ik pakte ze op en begon te lezen.
En daar zag ik het.
Mijn eigen handschrift.
Mijn naam.
Zelfs op de akte van overlijden stond mijn naam vermeld als degene die destijds bij de gemeente aangifte had gedaan van het overlijden.
Het was dus echt zo.
Ik had 23 jaar geleden de uitvaart van hun vader verzorgd en zat nu, bijna een kwart eeuw later, opnieuw bij dezelfde familie aan tafel.
Dit keer vanwege het overlijden van hun moeder.
Ik vond het werkelijk bijzonder.
In al die jaren had ik honderden, misschien wel duizenden families mogen begeleiden. En deze familie had na al die tijd nog steeds mijn naam en mijn papieren bewaard.
En belangrijker nog: ze hadden blijkbaar zulke goede herinneringen aan mijn begeleiding dat ze mij opnieuw wilden inschakelen.
Dat is voor een uitvaartverzorger misschien wel het grootste compliment dat je kunt krijgen.
Terug naar vader
Natuurlijk voelde ik me vereerd.
Maar er was iets wat mij persoonlijk nog veel meer raakte.
Ik mocht hun moeder, 23 jaar later, als het ware terugbrengen naar hun vader.
Natuurlijk bedoel ik dat symbolisch. Maar zo voelde het wel.
Alsof ik destijds een verhaal had helpen afsluiten waarvan nu, zoveel jaren later, het laatste hoofdstuk geschreven mocht worden.
We bespraken de wensen van de familie en besloten het afscheid te laten plaatsvinden in hetzelfde crematorium als toen.
En zo gebeurde het.
Drieëntwintig jaar na de uitvaart van vader stonden we opnieuw op diezelfde plek.
Met grotendeels dezelfde familie.
Dezelfde kinderen, inmiddels 23 jaar ouder.
Dezelfde herinneringen aan hun vader, maar nu aangevuld met 23 jaar aan herinneringen aan hun moeder.
En er waren ook nieuwe gezichten.
Drie kleinkinderen die bij de uitvaart van opa nog helemaal niet geboren waren.
Het opschuiven van generaties
Dat vond ik misschien nog wel het mooiste aan deze bijzondere gebeurtenis.
Tijdens de plechtigheid hebben we daar ook bij stilgestaan.
Want als je na 23 jaar opnieuw met dezelfde familie in hetzelfde crematorium staat, zie je letterlijk hoe het leven verder is gegaan.
Kinderen zijn volwassen geworden.
Sommigen zijn zelf ouders geworden.
Kleinkinderen zijn geboren.
Mensen die er destijds nog bij waren, zijn er misschien inmiddels niet meer.
En toch is er iets wat al die jaren hetzelfde is gebleven.
De verbondenheid met elkaar.
De liefde voor vader en moeder.
En de herinneringen die van generatie op generatie worden doorgegeven.
Drieëntwintig jaar geleden namen de kinderen afscheid van hun vader.
Nu namen diezelfde kinderen afscheid van hun moeder, terwijl een nieuwe generatie naast hen stond.
Het leven schuift op. De generaties schuiven mee. Maar de liefde blijft.
Vertrouwen kent blijkbaar geen houdbaarheidsdatum
Na afloop van de uitvaart dacht ik nog eens terug aan dat eerste telefoongesprek.
Een dochter die oude papieren terugvindt.
Een naam van een uitvaartverzorger die ze 23 jaar geleden voor het laatst heeft gezien.
Een telefoonnummer dat ze weet te achterhalen.
En dan de vraag: “Ben jij dezelfde Anne Wieb Wijnsma van toen?”
Ja, dat was ik.
Weliswaar 23 jaar ouder, met een hoop meer ervaring en waarschijnlijk ook wat grijzer geworden.
Maar nog altijd dezelfde uitvaartverzorger die met dezelfde betrokkenheid zijn werk probeert te doen.
In ons vak praten we vaak over vertrouwen.
Over persoonlijke begeleiding.
Over betrokkenheid.
Maar soms hoef je daar helemaal geen mooie woorden voor te bedenken.
Soms ligt het bewijs gewoon op tafel.
In de vorm van een stapeltje papieren van 23 jaar geleden.
En een familie die zegt:
“We willen graag dat jij het weer doet.”
Van een uitvaart komt een uitvaart.
Het klinkt misschien wat vreemd.
Maar na deze bijzondere ervaring heeft die uitspraak voor mij een heel andere betekenis gekregen.
Want sommige families kom je niet voor de tweede keer tegen omdat het toevallig zo loopt.
Soms komen ze terug omdat ze je nooit helemaal zijn vergeten.
En dat is iets wat ik zelf ook niet snel zal vergeten.
