Uit de praktijk
You’ll Never Walk Alone
Een laatste eerbetoon aan zijn vader.
Soms krijgt een muziekstuk tijdens een uitvaart een betekenis die veel verder gaat dan de muziek zelf. Een betekenis die alleen écht begrepen wordt door degenen die de herinnering eraan met elkaar delen.
Wij ontvingen op een dag de melding van overlijden van een meneer uit Almere. Samen met zijn echtgenote had hij een stacaravan in het oosten van het land. Een plek waar zij graag verbleven, genoten van de rust en even ontsnapten aan de dagelijkse beslommeringen. Juist op die plek blies hij zijn laatste adem uit.
Ik zorgde ervoor dat meneer werd overgebracht naar zijn woning in Almere Haven, waar hij thuis werd opgebaard. Terug in zijn vertrouwde omgeving, omringd door alles wat hem dierbaar was.
De crematie zou plaatsvinden in Crematorium Almere-Stad.
Een bijzondere muzikale wens
De volgende dag namen we rustig de tijd om de uitvaart te bespreken. Zijn echtgenote had een uitgesproken voorkeur voor klassieke muziek. Toen we het over de muzikale invulling van de plechtigheid hadden, onderbrak haar zoon ons.
‘Maar mama, You’ll Never Walk Alone moet ook worden afgespeeld.’
De overtuiging waarmee hij dat zei, maakte mij nieuwsgierig. Ik vroeg hem waarom juist dat nummer zo belangrijk voor hem was.
Hij vertelde dat hij en zijn vader een enorme passie voor voetbal deelden. Enkele jaren daarvoor hadden zij samen een vader-zoontrip gemaakt naar Liverpool. Samen hadden zij een wedstrijd bezocht op Anfield, het legendarische stadion van Liverpool FC.
Een herinnering die hij voor altijd zou koesteren.
Op de heilige grond van het voetbal
Wie ooit op Anfield is geweest, weet dat voetbal daar veel meer is dan een spelletje met tweeëntwintig spelers en een bal.
Het is emotie. Het is verbondenheid. Het is geschiedenis. Het is een gevoel dat van generatie op generatie wordt doorgegeven.
Wanneer vlak voor de wedstrijd de eerste klanken van You’ll Never Walk Alone door het stadion klinken, gebeurt er iets bijzonders. Tienduizenden supporters staan zij aan zij. De rood-witte sjaals gaan de lucht in en vanuit alle hoeken van het stadion klinkt hetzelfde lied.
Op dat moment maakt het niet uit wie je bent, waar je vandaan komt of wat je in het dagelijks leven doet. Je bent onderdeel van iets groters.
Daar, op die voor velen heilige grond van het voetbal, stonden vader en zoon naast elkaar. Samen zingen, samen genieten en misschien wel allebei met kippenvel op hun armen.
Ik heb dit zelf ook eens mogen meemaken. En geloof mij, zelfs wanneer je geen supporter van Liverpool bent, is het ongelooflijk indrukwekkend. Het is bijna onmogelijk om daar te staan zonder geraakt te worden.
Ik begreep dan ook onmiddellijk waarom dit nummer tijdens het afscheid van zijn vader niet mocht ontbreken.
Van een voetbalstadion naar een aula
Wat een bijzonder contrast.
Waar het lied ooit door tienduizenden mensen werd gezongen in een kolkend voetbalstadion in Engeland, zou het nu klinken in de stilte van een aula in Almere.
Geen rood-witte sjaals boven de hoofden. Geen juichende supporters. Geen spanning voor de aftrap van een wedstrijd.
Maar wel diezelfde verbondenheid.
Voor zijn zoon was het niet zomaar een voetballied. Het was de herinnering aan die ene reis. Aan de momenten samen met zijn vader. Aan hun gedeelde passie en aan een tijd waarin zij nog niet hoefden na te denken over afscheid nemen.
En ineens kreeg de titel van het lied een nog diepere betekenis.
You’ll Never Walk Alone.
Je zult nooit alleen lopen.
Liefde kent geen laatste fluitsignaal
In mijn vak hoor ik dagelijks de meest uiteenlopende muziekstukken. Van prachtige klassieke composities tot Nederlandstalige levensliederen, van rockmuziek tot de clubliederen van voetbalverenigingen.
Soms vragen mensen mij of bepaalde muziek wel passend is tijdens een uitvaart.
Mijn antwoord is eigenlijk altijd hetzelfde: als het bij de overledene past, als het een herinnering oproept of als het voor de nabestaanden een bijzondere betekenis heeft, dan is het juist heel passend.
Een uitvaart hoeft niet te voldoen aan de verwachtingen van anderen. Een uitvaart moet recht doen aan het leven van degene van wie we afscheid nemen.
En misschien is dat wel het mooiste aan dit verhaal. Een vader en een zoon die ooit samen naar Liverpool reisden, zonder te beseffen dat het lied dat zij daar hoorden jaren later zo’n belangrijke rol zou spelen bij hun definitieve afscheid.
De wedstrijd van het leven van zijn vader was afgelopen. Het laatste fluitsignaal had geklonken.
Maar de liefde tussen vader en zoon kent geen laatste fluitsignaal.
Die blijft. In de herinneringen, in de verhalen, bij iedere voetbalwedstrijd en telkens wanneer die eerste herkenbare klanken weer te horen zijn.
En misschien zal zijn zoon, wanneer hij ooit opnieuw op Anfield staat, even zijn ogen sluiten, zijn sjaal omhooghouden en voelen dat zijn vader toch nog een beetje naast hem staat.
You’ll Never Walk Alone, papa.
Anne Wieb Wijnsma
Uitvaartverzorger bij RustZacht Uitvaartverzorging
RustZacht.nl Omdat liefde blijft.



