Zodat ze niet bang hoefde te zijn in het donker

In 2023 mocht ik de uitvaart verzorgen van een meisje van nog maar zes jaar oud. Een meisje dat eigenlijk kerngezond was. Van het ene op het andere moment werd ze ziek. Heel erg ziek. Letterlijk doodziek.

Ze overleed.

Haar ouders waren ontroostbaar.

Er zijn op zulke momenten eigenlijk geen woorden die het verdriet kunnen verzachten. Het enige wat je kunt doen, is er zijn. Luisteren. Helpen.

En ervoor zorgen dat alles rondom het afscheid met zoveel mogelijk liefde en aandacht gebeurt.

Tijdens de gesprekken vertelde haar moeder mij iets wat me is bijgebleven:

Ze was bang in het donker.

Die woorden bleven door mijn hoofd gaan.

Daarom ben ik naar een winkel gegaan en heb ik een zaklamp gekocht.

Vlak voordat we de kist definitief sloten, hebben we de zaklamp aangezet en bij haar in de kist gelegd.

Zodat ze niet in het donker hoefde te zijn.

Misschien is het maar iets kleins. Een zaklamp. Maar juist op zulke momenten kunnen de kleinste dingen van enorme betekenis zijn.

We hadden bewust voor een wat ruimere kist gekozen. Haar knuffels moesten namelijk mee. Allemaal. Ze hoorden bij haar en dus kregen ze een plekje om haar heen.

De muziek tijdens de uitvaart was zorgvuldig gekozen. Passend, warm en sfeervol.

En natuurlijk had een meisje van zes ook vriendinnetjes. Zij hadden allemaal tekeningen voor haar gemaakt. Tijdens de afscheidsdienst hebben we die tekeningen opgehangen in de aula van de begraafplaats.

Na de uitvaart heeft onze drukkerij van al die tekeningen een prachtig platenboek gemaakt. Een tastbare herinnering voor haar ouders.

Eén van de tekeningen hebben we later ter illustratie nagemaakt en bij deze blog geplaatst.

Haar kist werd gedragen door haar ooms.

Ook bij het graf wilden we iets zachts en liefdevols doen. Daarom hebben we rozenblaadjes op de bodem van het graf gelegd.

Zodat ze, zoals we het toen zeiden, zacht zou landen.

Ze werd begraven omringd door alles wat bij haar hoorde: haar familie, haar knuffels, de tekeningen van haar vriendinnetjes en heel veel liefde.

Drie jaar later

Waarom schrijf ik dit verhaal nu?

Vorige maand viel er een geboortekaartje bij mij op de mat.

Van haar ouders.

Ze hebben een tweede dochter gekregen.

Ik kan moeilijk uitleggen wat het met mij deed om dat kaartje te ontvangen.

Drie jaar geleden zei ik tegen deze ouders woorden die je tegen geen enkele vader en moeder wilt hoeven zeggen.

Gecondoleerd.

En nu mocht ik zeggen:

Gefeliciteerd.

Wat gun ik deze lieve mensen dat vanaf nu de voorspoed hun kant op komt.

Dat er naast het verdriet opnieuw ruimte mag zijn voor geluk, verwondering, liefde en mooie herinneringen.

De komst van een tweede dochter verandert niets aan de plaats van hun eerste meisje.

Zij zal nooit worden vergeten.

Ze zal altijd hun dochter zijn. Altijd een zus. Altijd onderdeel van dit gezin.

Uit het oog, maar nooit uit het hart. ♥️

En ergens moet ik, wanneer ik aan haar denk, nog steeds denken aan dat kleine lichtje in die veel te grote wereld.

Een zaklamp die bleef branden.

Zodat ze niet bang hoefde te zijn in het donker.