Muziek, foto’s en spreken tijdens de uitvaart

Vanuit onze ervaring geven wij u graag een aantal praktische adviezen. Het zijn geen regels. Het afscheid is van u en uiteindelijk bepaalt u wat goed voelt.

Muziek als basis van de plechtigheid

Voor een gemiddelde uitvaartplechtigheid adviseren wij vier muziekstukken.

Een mooie verdeling is bijvoorbeeld:

1. Binnenkomst
Muziek terwijl de familie en belangstellenden binnenkomen.

2. Tijdens de plechtigheid
Een muziekstuk als rustmoment tussen de gesproken woorden,

eventueel gecombineerd met foto’s.

3. Tijdens de plechtigheid
Een tweede persoonlijk muziekstuk, eventueel gecombineerd met foto’s.

4. Bij het verlaten van de zaal
Muziek tijdens het laatste afscheid.

Vier muziekstukken zorgen meestal voor een mooie afwisseling tussen luisteren, kijken, spreken en stilte.

Foto’s die de muziek ondersteunen

Foto’s kunnen ontzettend waardevol zijn, maar meer foto’s maken een presentatie niet automatisch mooier.

Wij adviseren bij een muziekstuk ongeveer maximaal 20 foto’s te gebruiken.

Zo blijft iedere foto lang genoeg zichtbaar om er daadwerkelijk naar te kunnen kijken.

Kies liever twintig foto’s die echt iets vertellen dan zestig foto’s die snel voorbij moeten komen.

Denk aan verschillende perioden uit het leven: jeugd, gezin, vakanties, werk, hobby’s, bijzondere gebeurtenissen en gewone momenten die achteraf juist heel dierbaar blijken te zijn.

Deze hoeven niet in chronologische tijdlijn te staan.

Soms zegt één foto genoeg

Niet ieder muziekstuk heeft een fotopresentatie nodig.

Bij de binnenkomst kan juist één mooie foto heel krachtig zijn. Bijvoorbeeld het portret dat ook op de rouwkaart staat.

Tijdens een toespraak adviseren wij eveneens één vaste foto van de overledene of de overledene samen met de spreker in beeld te laten staan.

Daardoor gaat alle aandacht naar de woorden van de spreker en ontstaat er rust in de zaal.

En bij het laatste muziekstuk?

Daar mag best een glimlach tussen het verdriet zitten.

Een prachtige afsluiting kan bijvoorbeeld een foto zijn waarop de overledene zwaait, proost, het glas heft of lachend in de camera kijkt.

Alsof hij of zij nog één keer zegt:

Dag allemaal. Het was goed zo.

Van beelden naar persoonlijke woorden

Muziek en foto’s kunnen herinneringen oproepen. Een toespraak geeft vervolgens ruimte aan de persoonlijke verhalen die daarbij horen.

Een persoonlijk verhaal hoeft niet lang te zijn om indruk te maken.

Ons advies is ongeveer 4 tot maximaal 5 minuten per spreker.

Dat is meestal lang genoeg om een mooie herinnering, anekdote of boodschap te vertellen en kort genoeg om de aandacht vast te houden.

Zijn er meerdere mensen die willen spreken? Verdeel dan liever de verhalen. De één kan iets vertellen over vroeger, een ander over het gezin en weer iemand anders over de laatste jaren.

Zo ontstaat vanzelf een compleet levensverhaal.

De opbouw van de plechtigheid

Wanneer muziek, foto’s en toespraken elkaar afwisselen, is het prettig als duidelijk is wie de plechtigheid begeleidt.

De uitvaartleider kan de plechtigheid openen met een persoonlijk welkomstwoord.

Daarin kunnen de aanwezigen worden welkom geheten en kan kort worden verteld hoe het afscheid zal verlopen.

Aan het einde kan de uitvaartleider de plechtigheid ook afsluiten en rustig uitleggen wat er daarna gaat gebeuren.

Dat voorkomt onduidelijkheid op een moment waarop mensen vaak emotioneel zijn en niet precies weten wat er van hen wordt verwacht.

Het laatste afscheid in de aula

Na de muziek, foto’s en woorden volgt het moment waarop de aanwezigen de aula verlaten.

Ook daarin zijn verschillende vormen mogelijk.

Een vorm die wij vaak adviseren, is om de naaste familie als laatste in de aula te laten blijven.

De overige belangstellenden verlaten de zaal rij voor rij.

Zij kunnen daarbij in een rustig defilé langs de overledene lopen en vervolgens naar de koffiekamer gaan.

De naaste familie krijgt daarna nog een paar minuten voor zichzelf.

Wij houden hen daarmee als het ware even uit de wind.

Direct bij het verlaten van de aula een lange condoleancerij laten ontstaan, vinden wij meestal niet de mooiste vorm.

Mensen blijven staan, anderen moeten wachten en het rustige karakter van het laatste afscheid kan daardoor verloren gaan.

Condoleren in de aula is natuurlijk niet verboden.

Wanneer een familie dit juist graag wil, kan dat gewoon.

Ook de keuze voor de opbaring hoort bij het afscheid

Ook hierin bestaat geen goed of fout.

De uitvaartkist kan tijdens de gehele plechtigheid geopend blijven.

Maar u kunt er ook voor kiezen om de kist vóór aanvang van de plechtigheid te sluiten.

Sommige families vinden het prettig om vooraf in besloten kring voor de laatste keer te kijken en daarna de plechtigheid met een gesloten kist te beginnen.

Een andere familie wil juist dat iedereen nog afscheid kan nemen met de kist geopend.

Het is maar net wat bij u en bij de overledene past.

Ons belangrijkste advies: laat ruimte voor rust

Probeer van een uitvaart geen programma te maken dat helemaal gevuld moet worden.

Een stilte mag er zijn.

Eén foto mag minutenlang blijven staan.

Een muziekstuk mag gewoon worden beluisterd.

En een paar persoonlijke woorden kunnen meer betekenen dan een toespraak van een kwartier.

Rust geeft ruimte aan emotie.

Wij helpen u graag om muziek, foto’s, sprekers en praktische momenten zo te verdelen dat er een natuurlijke en persoonlijke plechtigheid ontstaat.

Wat u wilt, is wat wij willen.