Zeker weten dat het de as is van jouw dierbare

Het is een vraag die nabestaanden niet altijd hardop durven te stellen. Misschien omdat ze denken dat het een vreemde vraag is. Of omdat ze ervan uitgaan dat het allemaal wel goed geregeld zal zijn.

Maar ik vind het juist een heel begrijpelijke vraag.

Want als je na een crematie een urn of asbus ontvangt, wil je natuurlijk één ding absoluut zeker weten: is dit echt de as van mijn vader, moeder, partner of andere dierbare?

Gelukkig wordt er tijdens het hele crematieproces zorgvuldig gewerkt met identificatie en controles.

Ik neem je graag mee in hoe dat werkt.

Het begint al bij de uitvaartverzorger

De identificatie begint niet pas in het crematorium. Die begint veel eerder.

Wanneer wij als uitvaartverzorger de overledene verzorgen en in de uitvaartkist leggen, controleren we de identiteit aan de hand van de beschikbare gegevens.

Vervolgens wordt de uitvaartkist voorzien van een kiststicker met identificatiegegevens die wij hebben vastgelegd.

Hierop staan gegevens waarmee de overledene en de uitvaartkist aan elkaar gekoppeld kunnen worden.

Dat lijkt misschien een kleine administratieve handeling, maar het is een belangrijk onderdeel van het hele proces.

Vanaf dat moment moet duidelijk blijven wie er in de betreffende uitvaartkist ligt.

De documenten moeten kloppen

Voordat een crematie mag plaatsvinden, moeten ook de officiële documenten in orde zijn.

Denk bijvoorbeeld aan de vergunning tot cremeren, afgegeven door de gemeente, en de ondertekende aanvraag voor de crematie.

Deze documenten worden door het crematorium gecontroleerd.

De persoonsgegevens, de administratieve gegevens en de gegevens van de overledene moeten met elkaar overeenkomen.

Een crematie is namelijk niet zomaar een handeling die zonder controle uitgevoerd mag worden.

Er gelden wettelijke voorschriften en procedures.

Een extra controle in het crematorium

Wanneer de uitvaartkist bij het crematorium aankomt, vindt opnieuw een controle plaats.

De medewerkers controleren de identiteit aan de hand van de aangeleverde gegevens en documenten.

Daarnaast wordt er bij de crematie een bijzonder identificatiemiddel gebruikt: een vuurvast identificatiesteentje.

Dit steentje is voorzien van een uniek identificatienummer en wordt volgens de procedure van het crematorium aan de betreffende crematie gekoppeld.

Het bijzondere is dat dit steentje bestand is tegen de hoge temperaturen van de crematieoven.

Waar andere materialen door de hitte verdwijnen of veranderen, blijft dit identificatiemiddel herkenbaar.

Wat gebeurt er tijdens de crematie?

Een crematie vindt plaats in een speciaal daarvoor bestemde crematieoven.

De uitvaartkist wordt in de oven ingevoerd. Tijdens het crematieproces worden de kist en het lichaam door de hoge temperaturen omgezet, waarbij uiteindelijk voornamelijk botresten overblijven.

Die resten worden na afkoeling zorgvuldig verwerkt tot de crematieas.

Het identificatiesteentje blijft daarbij onderdeel van de identificatieprocedure.

Zo kan het crematorium de crematieas blijven koppelen aan de juiste overledene.

Kunnen de resten van twee personen door elkaar raken?

Ook dat is een vraag die we weleens krijgen.

Bij een reguliere crematie wordt één overledene in de crematieoven gecremeerd.

Eén crematie is dus altijd individueel.

Na afloop worden de overgebleven resten volgens vaste procedures verzameld en verwerkt.

De crematieoven wordt daarbij zorgvuldig geleegd voordat een volgende crematie plaatsvindt.

Dat betekent overigens niet dat wetenschappelijk gegarandeerd kan worden dat er nooit een minuscuul restdeeltje achterblijft. Maar de werkwijze is er nadrukkelijk op gericht om vermenging te voorkomen.

Van crematie as naar asbus

Na de crematie worden de resten verwerkt en in een asbus gedaan.

Ook deze asbus wordt voorzien van identificatiegegevens. Het unieke identificatiemiddel blijft bij de as, volgens de geldende procedure.

Hierdoor blijft de koppeling tussen de overledene, de crematie en de asbus behouden.

Het is dus niet zo dat er ergens in een crematorium een verzameling naamloze asbussen staat waarvan men later probeert te achterhalen bij wie ze horen.

De identificatie loopt door het hele proces heen.

Wanneer krijg je de as mee?

In Nederland geldt als hoofdregel dat de as gedurende één maand na de crematie door de houder van het crematorium wordt bewaard.

Na afloop van deze wettelijke bewaartermijn kan de as worden vrijgegeven aan de daarvoor gerechtigde persoon.

Dat kan bijvoorbeeld zijn om de as thuis te bewaren, in een urn te plaatsen, te verstrooien of een andere persoonlijke bestemming te geven.

Ook bij de afgifte van de as worden de gegevens gecontroleerd.

Vertrouwen is goed, controleren is noodzakelijk

Bij RustZacht Uitvaartverzorging vinden we het belangrijk dat nabestaanden weten wat er met hun dierbare gebeurt.

Niet alleen tijdens de uitvaartplechtigheid, maar ook daarvoor en daarna.

Want wanneer je iemand uit handen geeft aan een uitvaartverzorger en vervolgens aan een crematorium, geef je iets uit handen wat ontzettend kostbaar is.

Dan mag je verwachten dat er zorgvuldig, respectvol en controleerbaar wordt gewerkt.

Daarom begint het bij ons met een correcte identificatie, zorgen we dat de documenten kloppen en werken we samen met crematoria die hun procedures zorgvuldig uitvoeren.

Tot slot

Kun je er dus zeker van zijn dat de as die je ontvangt, van jouw dierbare afkomstig is?

De identificatieprocedures zijn juist ingericht om die zekerheid zo groot mogelijk te maken.

Vanaf de eerste identificatie door de uitvaartverzorger, de kiststicker en de officiële documenten tot het vuurvaste identificatiesteentje en de uiteindelijke asbus.

Het zijn allemaal schakels in één zorgvuldig proces.

Want bij een afscheid draait het niet alleen om een mooie plechtigheid.

Het draait ook om vertrouwen.

En dat vertrouwen moet je niet alleen uitspreken, maar iedere dag opnieuw waarmaken.

U vertrouwt ons iemand toe die u dierbaar is. Dat vertrouwen nemen wij heel persoonlijk.