Uit de praktijk
Een wandeling zonder thuiskomst
Een onbezorgde vakantie die eindigde in een onvoorstelbaar verdriet.
Sommige uitvaarten vergeet je nooit. Ook niet wanneer er jaren, soms zelfs tientallen jaren, zijn verstreken.
Niet omdat ze groter of indrukwekkender waren dan andere uitvaarten, maar omdat het verhaal erachter je diep raakt.
Ik herinner me de uitvaart van een jonge vrouw, begin twintig. Een meisje dat nog een heel leven voor zich had. Vol dromen, plannen, vriendschappen en verwachtingen.
Ze was sportief, stond midden in het leven en was actief bij haar hockeyvereniging. Ze had haar vrienden, haar teamgenoten en een familie die ontzettend veel van haar hield.
Niemand kon vermoeden dat aan dat jonge leven zo plotseling een einde zou komen.
Een vakantie met haar ouders
Samen met haar ouders was ze op vakantie in het buitenland. Even weg van huis, genieten van de natuur, de omgeving en vooral van elkaars gezelschap.
Tijdens die vakantie besloten ze een wandeling te maken.
Zo’n wandeling waar je normaal gesproken later met plezier aan terugdenkt. Misschien maak je onderweg een foto, geniet je van het uitzicht of praat je samen over de meest gewone dingen.
Maar tijdens die wandeling gebeurde het onvoorstelbare.
Plotseling kwam er een rotsblok naar beneden. De jonge vrouw werd geraakt en overleefde het ongeluk niet.
Wat een mooie vakantiedag had moeten zijn, veranderde in een nachtmerrie.
Haar ouders, die samen met hun dochter op vakantie waren gegaan, moesten zonder haar naar huis terugkeren.
Hoe moet je zoiets bevatten?
Een afscheid dat niemand had verwacht
Ik herinner me de dag van haar uitvaart nog goed.
De aula van het crematorium stond vol met familie, vrienden, bekenden en mensen die haar een laatste groet wilden brengen.
Het was indrukwekkend hoeveel mensen er waren gekomen.
En dan de bloemen.
Overal stonden bloemstukken. Grote en kleine, in allerlei kleuren en uitvoeringen. Het leken er wel honderden. Een enorme bloemenzee, als een stil eerbetoon aan een jonge vrouw die door zoveel mensen werd geliefd.
Maar wat mij misschien nog wel het meest is bijgebleven, was haar uitvaartkist.
Daaroverheen lag haar hockeyshirt.
Tegen de kist stond haar hockeystick.
Twee eenvoudige, persoonlijke voorwerpen die eigenlijk alles vertelden.
Over haar liefde voor de sport. Over de wedstrijden, de trainingen, haar teamgenoten en het plezier dat ze op het hockeyveld had beleefd.
Dat shirt en die stick hoorden bij haar.
En daarom hoorden ze ook bij haar afscheid.
Vier jongens, één laatste gebaar
Het moment waarop haar kist de aula werd binnengedragen, zal ik niet snel vergeten.
Haar twee broers en twee goede vrienden droegen haar samen naar binnen.
Vier jonge mannen die ieder op hun eigen manier een bijzondere band met haar hadden.
Daar liepen ze, met hun zus en vriendin op hun schouders.
Het was een aangrijpend gezicht.
Want hoe onnatuurlijk is het eigenlijk dat twee broers hun jonge zus naar haar laatste rustplaats moeten begeleiden?
En hoe moeilijk moet het zijn voor twee vrienden om iemand van hun eigen leeftijd, met wie ze zoveel herinneringen delen, op deze manier naar binnen te dragen?
Toch deden ze het.
Samen.
Een laatste gebaar van liefde, vriendschap en verbondenheid.
Soms zeggen zulke momenten meer dan duizend woorden.
Muziek die haar leven vertelde
Tijdens de plechtigheid klonk muziek van allerlei soorten.
Geen afscheid dat uitsluitend bestond uit langzame, verdrietige muziek. Er waren verschillende muziekstijlen, passend bij de jonge vrouw die zij was geweest.
Want iemand van begin twintig heeft haar eigen smaak, haar eigen favoriete nummers en haar eigen herinneringen die bij muziek horen.
Sommige muziek bracht verdriet. Andere muziek riep juist mooie herinneringen op.
En misschien was dat wel precies zoals het moest zijn.
Want we namen afscheid van een jonge vrouw die had geleefd, gelachen, gesport en genoten.
Haar leven was zoveel meer dan de tragische manier waarop het was geëindigd.
De lege plek op het hockeyveld
Ook bij haar hockeyvereniging moest het verlies enorm zijn geweest.
Een teamgenoot die er ineens niet meer is.
Een vertrouwd gezicht dat ontbreekt tijdens de trainingen. Een plek in de kleedkamer die leeg blijft. Een naam die nog vaak genoemd zal worden.
Het verenigingsleven gaat uiteindelijk verder. Er worden weer wedstrijden gespeeld, doelpunten gemaakt en overwinningen gevierd.
Maar sommige teamgenoten vergeet je nooit.
En dat geldt niet alleen voor de sportvereniging.
Ook thuis bleef een lege plek achter.
Aan tafel. Tijdens verjaardagen. Op feestdagen. En op al die gewone dagen waarop haar ouders en broers haar zo graag nog even hadden willen zien of spreken.
Als een jong leven eindigt
In mijn jaren als uitvaartverzorger heb ik veel bijzondere en verdrietige afscheidsdiensten mogen begeleiden.
Maar het overlijden van een jong mens raakt altijd op een andere manier.
Niet omdat het verdriet bij het overlijden van iemand op hoge leeftijd minder groot is. Verdriet laat zich nu eenmaal niet vergelijken.
Maar bij een jong leven denk je onvermijdelijk aan alles wat nog had moeten komen.
De toekomst die er niet meer zal zijn.
De dromen die nooit werkelijkheid worden.
De jaren die haar ouders, broers en vrienden nog met haar hadden willen delen.
Tijdens die uitvaart, in die volle aula, tussen al die bloemen, met haar hockeyshirt over de kist en haar hockeystick ertegenaan, werd dat pijnlijk duidelijk.
Een heel leven lag nog voor haar.
En toch moesten we afscheid nemen.
Wat blijft, is de liefde
Het is inmiddels vele jaren geleden.
Maar sommige beelden blijven in je geheugen gegrift.
De volle aula.
De enorme hoeveelheid bloemen.
De verschillende muziekstukken.
Haar hockeyshirt en hockeystick.
En vooral die vier jonge mannen die haar kist naar binnen droegen.
Ik hoop dat haar ouders, broers en vrienden in de jaren daarna ook weer ruimte hebben gevonden voor mooie herinneringen. Voor een glimlach wanneer haar naam wordt genoemd. Voor verhalen over hoe ze was, wat ze deed en hoeveel plezier ze in het leven had.
Want hoe verdrietig haar overlijden ook was, haar leven verdient het om herinnerd te worden.
Niet alleen vanwege die ene verschrikkelijke dag tijdens een vakantie.
Maar vooral vanwege alle mooie dagen daarvoor.
Een wandeling duurde maar even. Het gemis duurt een leven lang.
En de liefde?
Die blijft.
Bij RustZacht Uitvaartverzorging weten we dat sommige afscheidsdiensten je een leven lang bijblijven. Juist wanneer een jong leven onverwacht eindigt, is het belangrijk dat een afscheid niet alleen draait om het verdriet, maar vooral ook om wie iemand was.
Met persoonlijke voorwerpen, muziek en herinneringen kan een afscheid iets vertellen wat woorden soms niet kunnen.
Dit verhaal is gebaseerd op een uitvaart die mij persoonlijk is bijgebleven. Uit respect voor de nabestaanden zijn namen, plaatsen en andere persoonlijke gegevens weggelaten.
Anne Wieb Wijnsma
