Gooische Vrouwen, Spijt is voor later

Sommige uitvaarten vergeet je nooit. Niet omdat ze zo verdrietig waren, maar omdat ze zo ontzettend goed bij iemand pasten.

Dit was er zo één. Een afscheid waarbij je bijna zou vergeten dat je voor een uitvaart bij elkaar was gekomen. Bijna dan.

En als ik er nu aan terugdenk, moet ik nog steeds een beetje glimlachen.

Het had zo een scène uit Gooische Vrouwen kunnen zijn

Wie kent ze niet? De dames uit Gooische Vrouwen. Een tikje uitgesproken, een beetje eigenwijs, soms heerlijk overdreven, maar bovenal levensgenieters. Vrouwen die weten wat ze willen en vooral ook wat ze níét willen.

Nou, geloof me, dit afscheid had zo in een aflevering gepast.

Alleen ontbraken de camera’s, was er geen regisseur en hoefde niemand zijn tekst te oefenen. Alles was echt. De emoties, de lachsalvo’s, de verhalen en natuurlijk de glazen die regelmatig werden bijgevuld.

Het motto van deze dag had zomaar kunnen zijn: Spijt is voor later.

En eigenlijk paste dat prachtig bij de vrouw van wie we afscheid namen.

Geen sombere aula, maar een tuin vol leven

Het was zomer. En niet zomaar zomer. Zo’n heerlijke zomerdag waarop de zon zich van haar beste kant laat zien, de deuren naar de tuin wagenwijd openstaan en je eigenlijk maar één ding wilt: buiten zijn.

Waarom zou je dan met z’n allen in een aula gaan zitten als je ook in de tuin afscheid kunt nemen?

Dus werd het een samenzijn in de tuin.

Geen lange rijen stoelen, geen plechtige stilte waarbij niemand durft te bewegen en vooral geen gevoel dat iedereen zich aan een strak draaiboek moest houden.

Nee, hier werd geleefd.

Familie, vrienden en bekenden kwamen samen. Er werd geknuffeld, gelachen, gehuild en vooral ontzettend veel gekletst.

En natuurlijk werd er geborreld.

Want laten we eerlijk zijn: een goed glas op zijn tijd heeft nog nooit een mooie herinnering in de weg gestaan.

De mooiste plek was voor haar

Midden in dat warme, bijna feestelijke samenzijn stond een prachtige uitvaartmand.

Geen traditionele, donkere uitvaartkist, maar een stijlvolle, natuurlijk gevlochten mand. Warm van kleur, elegant en bijzonder. Zo’n mand waarvan je denkt: ja, dit past hier helemaal.

Ze lag erbij zoals ze het ongetwijfeld zelf gewild zou hebben. Omringd door haar dierbaren, midden in de gezelligheid, niet ergens achter een gesloten deur.

Ik stelde me zo voor dat ze, als ze even had kunnen meekijken, waarschijnlijk had gezegd:

“Schat, zet die bloemen iets meer naar links. En heeft iedereen wel iets te drinken?”

Want sommige vrouwen houden nu eenmaal graag de regie. Zelfs als ze er zelf niet meer zijn.

En toen begon de band te spelen

Alsof de sfeer nog niet bijzonder genoeg was, was er ook een liveband.

Geen muziek uit een luidsprekertje, geen standaard afscheidsplaylist, maar echte muzikanten. Instrumenten, stemmen en muziek die zich mengde met het zachte geroezemoes van de aanwezigen.

En wat doet muziek op zo’n moment toch iets bijzonders.

Het ene moment stond iemand met een glas in de hand breeduit te lachen om een verhaal van vroeger. Het volgende moment verscheen er een traan, omdat een liedje precies die ene herinnering naar boven bracht.

En soms gebeurde het allebei tegelijk.

Dat is misschien wel het mooiste aan een persoonlijk afscheid. Verdriet en plezier hoeven elkaar helemaal niet uit te sluiten.

Sterker nog, ze kunnen uitstekend samen door één tuindeur.

Nog één glas, nog één verhaal

De middag kabbelde voort.

Er werden herinneringen opgehaald. Verhalen die de familie al honderd keer had gehoord, maar die op deze dag toch weer verteld moesten worden.

En natuurlijk waren er ook die verhalen waarbij iemand halverwege zei:

“Nou, ik weet niet of we dát vandaag moeten vertellen…”

Waarop de rest onmiddellijk riep:

“Juist wel!”

Want wie afscheid neemt van iemand die volop heeft geleefd, hoeft niet alleen de keurige hoofdstukken uit haar leven te vertellen.

Juist de ondeugende verhalen, de kleine eigenaardigheden en de momenten waarop iemand heerlijk zichzelf was, maken een mens onvergetelijk.

En ik? Ik stond daar als uitvaartverzorger en dacht: wat is dit toch een prachtig vak.

Want hoewel wij gewend zijn om afscheidsdiensten te organiseren, zijn het juist dit soort momenten die je eraan herinneren dat een uitvaart niet altijd volgens het boekje hoeft.

Soms mag het boekje gewoon dicht.

Het moment van uitzwaaien

Maar ook aan de mooiste zomermiddag komt een einde.

Langzaam brak het moment aan waarop we haar naar de rouwauto zouden begeleiden.

De gesprekken verstomden een beetje. Glazen werden neergezet. Mensen kwamen dichter bij elkaar staan.

De prachtige uitvaartmand werd naar buiten gedragen en bij de rouwauto gebracht.

En daar stonden ze. Haar familie, haar vrienden, de mensen die haar liefhadden.

Niet in een kille rij, maar samen, in de tuin waar zojuist nog muziek had geklonken en herinneringen waren gedeeld.

Er werd gezwaaid.

Een laatste handkus misschien. Een traan. Een glimlach.

En ik kan me bijna voorstellen dat iemand zachtjes zei:

“Nou lieverd, daar ga je dan.”

De rouwauto reed langzaam weg, op weg naar Crematorium Hilversum, waar later de stille crematie zou plaatsvinden.

Zonder verdere plechtigheid. Zonder aanwezige familieleden.

Het echte afscheid had immers al plaatsgevonden.

Thuis. In de tuin. Tussen de mensen die ertoe deden.

Spijt is voor later

Wat mij van deze uitvaart vooral is bijgebleven, is de vanzelfsprekendheid waarmee verdriet en gezelligheid naast elkaar bestonden.

Er hoefde niets mooier gemaakt te worden dan het was. Er hoefde geen officiële plechtigheid te zijn om het afscheid waardevol te maken.

Het was warm, persoonlijk, een tikje uitbundig en misschien zelfs een beetje over de top.

Maar ach, als je dan toch afscheid moet nemen, waarom zou je dat niet op jouw manier doen?

Met bloemen, een prachtige uitvaartmand, een liveband, een goed glas en mensen die je liefhebben.

Gooische Vrouwen? Jazeker. Maar dan zonder script en met een afscheid dat geen scenarioschrijver mooier had kunnen bedenken.

En dat motto?

Spijt is voor later.

Al denk ik dat niemand van de aanwezigen van deze middag ook maar één seconde spijt heeft gehad.

Een persoonlijk afscheid bij RustZacht

Bij RustZacht geloven wij dat een uitvaart niet aan vaste tradities hoeft te voldoen. Een afscheid in de tuin, een informele bijeenkomst thuis, livemuziek of een stille crematie zonder plechtigheid: het kan allemaal, zolang het past bij de wensen van de overledene en de nabestaanden.

Ook in Hilversum en het Gooi verzorgen wij persoonlijke uitvaarten, waarbij bijvoorbeeld een afscheid thuis wordt gecombineerd met een stille crematie in Crematorium Hilversum.

Want uiteindelijk gaat het niet om hoe een uitvaart hoort te zijn.

Het gaat erom dat het afscheid past bij degene om wie het draait.

Anne Wieb Wijnsma
Uitvaartverzorger bij RustZacht Uitvaartverzorging

Persoonlijke uitvaartzorg, met aandacht voor het leven dat geleefd is.