Net op tijd, maar toch te laat

Sommige verhalen blijven je een leven lang bij. Niet omdat ze groots of meeslepend zijn, maar omdat ze zo bijzonder zijn dat je je afvraagt of toeval eigenlijk wel bestaat.

Dit verhaal gaat niet over een uitvaart die wij hebben verzorgd. Het gaat over mijn vader, een jeugdvriend, een droom en een ontmoeting die achteraf veel meer betekenis kreeg dan iemand op dat moment had kunnen vermoeden.

Anne Wieb .. hoe werkt dat internet eigenlijk?

Het moet ergens rond 2008 zijn geweest.

Mijn vader vroeg mij op een dag, zomaar uit het niets: “Anne Wieb, hoe werkt dat internet nou eigenlijk?”

Nu was mijn vader niet bepaald iemand die dagelijks achter een computer zat. Dus ik keek hem wat verbaasd aan.

“Hoezo ? Wat wil je weten?”

“Dat vertel ik je straks wel, bij de koffie.”

En zo ging dat bij ons thuis. Sommige dingen konden best even wachten tot de koffie.

Eenmaal aan tafel kwam het hoge woord eruit.

“Ik heb vannacht gedroomd over Paulus.”

Paulus bleek een jeugdvriend van mijn vader te zijn. Ze waren vroeger samen opgegroeid, maar Paulus was op jonge leeftijd met zijn ouders naar Canada geëmigreerd. Zoals dat in die tijd ging, verloren ze elkaar uit het oog.

Geen mobiele telefoons, geen WhatsApp, geen Facebook. Een oceaan tussen twee vrienden was destijds ook echt een oceaan.

Mijn vader had Paulus sinds zijn vertrek nooit meer gezien of gesproken.

“En nu dacht ik”, zei hij, “met dat internet van tegenwoordig moet je toch iemand kunnen vinden? Misschien kan ik hem een brief sturen.”

Ik vond het een mooi idee.

Een zoektocht in de krochten van Google

Dus ging ik voor hem op zoek.

En eerlijk is eerlijk, Google was in die tijd nog niet wat het tegenwoordig is. Je moest soms behoorlijk diep graven om iets te vinden.

Maar na wat speurwerk vond ik een naam. Een adres. En uiteindelijk zelfs een telefoonnummer dat vermoedelijk bij een van de kinderen van Paulus hoorde.

Ik gaf het nummer aan mijn vader.

En mijn vader? Die pakte onmiddellijk de telefoon.

Dat er tussen Nederland en Canada een behoorlijk tijdsverschil bestaat, was een detail waar hij even niet bij had stilgestaan.

Aan de andere kant van de lijn nam een vrouw op.

In een wonderlijke combinatie van gebrekkig Engels, wat Nederlandse woorden en een flinke dosis goede wil, ontstond een gesprek.

Het bleek de echtgenote van Paulus te zijn. Zij paste op dat moment op het huis van hun kinderen.

En toen kwam de verrassing.

Paulus was helemaal niet in Canada.

Paulus was in Nederland!

Hij was voor ongeveer een maand overgekomen om familie te bezoeken en verbleef op een vakantiepark in de buurt van Enkhuizen.

Je kunt je voorstellen wat er toen gebeurde.

Mijn vader hoefde geen seconde na te denken.

Twee oude vrienden aan de ontbijttafel

De volgende ochtend stapte mijn vader vroeg in de auto.

Op naar Enkhuizen.

Hij vond het vakantiepark, zocht het juiste huisje en stond even later voor de deur.

Daar zat Paulus.

Net wakker, nog aan het ontbijt, totaal niet voorbereid op bezoek uit een verleden dat tientallen jaren achter hem lag.

En ineens stond daar mijn vader.

Zijn oude jeugdvriend.

Ik had graag een foto gehad van dat moment. Twee mannen op leeftijd, die elkaar voor het laatst hadden gezien toen ze nog jongens waren.

Ik kan me voorstellen dat Paulus eerst even dacht dat hij nog droomde.

Maar het was echt.

Ze hebben die dag bijna helemaal samen doorgebracht.

Er werden herinneringen opgehaald. Verhalen verteld over vroeger. Over mensen die allang niet meer leefden, over hun jeugd, over de tijd waarin de wereld nog klein was en Canada onvoorstelbaar ver weg.

En natuurlijk werd er gelachen.

Want sommige vriendschappen hebben iets bijzonders. Je kunt elkaar tientallen jaren niet zien, maar zodra je weer tegenover elkaar zit, is het alsof je gisteren nog samen op straat speelde.

Aan het einde van die dag namen de twee mannen afscheid.

Maar niet voordat ze elkaar iets beloofden.

Dit zou niet nog eens gebeuren. Ze zouden elkaar voortaan niet meer uit het oog verliezen.

Een paar dagen later vloog Paulus terug naar Canada.

De brief die te laat kwam

De dagen verstreken.

Daarna de weken.

Mijn vader hoorde niets.

Dat vond hij vreemd. Ze hadden immers zo’n bijzondere dag samen gehad. Ze hadden elkaar beloofd contact te houden.

Uiteindelijk besloot mijn vader een brief te schrijven.

Gewoon, zoals hij dat gewend was. Pen op papier, een envelop, een postzegel erop en op weg naar Canada.

Maar kort nadat hij de brief had verstuurd, kwam het verdrietige nieuws.

Paulus was overleden.

Tijdens zijn terugvlucht naar Canada was hij in het vliegtuig onwel geworden. Hij had de reis niet overleefd.

Zijn echtgenote had het telefoonnummer van mijn vader niet meer kunnen achterhalen en had hem daarom niet eerder kunnen bereiken.

Pas toen de brief uit Nederland arriveerde, kon zij contact met hem opnemen.

Ik weet nog hoe bijzonder en tegelijkertijd verdrietig ik dat vond.

Mijn vader had jarenlang geen contact gehad met zijn jeugdvriend. Door één droom besloot hij hem te zoeken. En uitgerekend op dat moment bleek Paulus voor een kort bezoek in Nederland te zijn.

Ze vonden elkaar terug.

Ze brachten een prachtige dag samen door.

Ze beloofden elkaar nooit meer uit het oog te verliezen.

En enkele dagen later was Paulus er niet meer.

Een vriendschap die toch bleef bestaan

Maar het verhaal eindigde daar niet.

Want na het overlijden van Paulus ontstond er iets anders.

Mijn vader en de echtgenote van Paulus begonnen elkaar brieven te schrijven.

Geen vluchtige berichtjes, geen e-mails die tussen de reclame verdwijnen. Nee, echte brieven. Van die brieven waar je voor gaat zitten, die je leest en soms nog een keer leest.

Ze schreven over het leven, over vroeger en ongetwijfeld ook over Paulus.

Dat bleven ze doen.

Tot aan het overlijden van mijn eigen vader.

En ergens vind ik dat misschien nog wel het mooiste van dit hele verhaal.

Een vriendschap tussen twee jongens die door emigratie verloren leek te zijn gegaan, werd na tientallen jaren door één droom weer tot leven gewekt.

En toen die vriendschap opnieuw door de dood werd onderbroken, bleef er toch een verbinding bestaan.

Ditmaal tussen mijn vader en de vrouw van zijn overleden vriend.

Net op tijd, maar toch te laat

In mijn werk als uitvaartverzorger heb ik in de loop der jaren veel bijzondere verhalen gehoord. Verhalen over liefde, gemis, spijt, verzoening en afscheid.

Maar dit verhaal van mijn eigen vader heeft mij altijd beziggehouden.

Want waarom droomde hij juist die nacht over Paulus?

Waarom besloot hij na al die jaren ineens naar hem op zoek te gaan?

En hoe groot is de kans dat iemand die al tientallen jaren in Canada woont, precies op dat moment een paar weken in Nederland blijkt te zijn?

Ik heb daar geen verklaring voor.

Misschien was het puur toeval.

Misschien was het iets wat al die jaren ergens in zijn gedachten had gezeten.

Of misschien zijn er dingen in het leven die we helemaal niet hoeven te verklaren.

Wat ik wel weet, is dat mijn vader die ochtend in Enkhuizen iets heeft gedaan wat achteraf onbetaalbaar bleek.

Hij is gegaan.

Niet volgende week. Niet wanneer het beter uitkwam. Niet nadat hij eerst nog eens rustig had nagedacht.

Hij stapte gewoon in zijn auto.

En daardoor kregen twee oude vrienden nog één dag samen.

Eén dag om te lachen, herinneringen op te halen en elkaar weer even in de ogen te kijken.

Ze wisten niet dat het hun laatste ontmoeting zou zijn.

Misschien is dat maar goed ook.

Want dan was het geen dag vol herinneringen geweest, maar een dag vol afscheid.

Mijn vader was net op tijd om zijn vriend terug te vinden. Maar te laat om de verloren jaren nog in te halen.

En toch denk ik dat hij daar nooit spijt van heeft gehad.

Want soms is één dag genoeg om een vriendschap van een heel leven te bevestigen.

En misschien is dat wel de boodschap van dit verhaal.

Denk je ineens aan iemand die je al jaren niet hebt gesproken?

Pak dan de telefoon. Schrijf die brief. Stap desnoods in de auto.

Wacht niet op een bijzondere aanleiding.

Want soms is een herinnering aan iemand al aanleiding genoeg.

En soms, heel soms, blijkt een onverwachte ontmoeting achteraf het mooiste afscheid te zijn dat je iemand had kunnen geven.

Net op tijd. Maar toch te laat.

Anne Wieb Wijnsma
RustZacht Uitvaartverzorging

Persoonlijke verhalen uit een leven in de uitvaartzorg.